Het interview met Arthur Govers

Arthur Govers interview

Goedenavond dames en heren en welkom bij weer een nieuwe blog op erwt.org. Het is een bijzondere dag vandaag, want vandaag interviewt erwt zijn schepper, Arthur Govers. Met dit interview komt er een einde aan de korte metaserie die korte metten moet maken met de afstandelijkheid die deze blog in de vorige legislatuur zo heeft gekenmerkt.

Arthur Govers, hoe voel je je?

Ja, goede vraag. Ik voel me een beetje zoals Willy Vandersteen die een cameo van zichzelf tekent in een album van Suske en Wiske. Bevreemdend, maar zeker niet op een negatieve manier. Ik ben benieuwd waar het heen gaat.

Wat betekent Suske en Wiske voor jou?

In het dagelijks leven niet zo veel, maar het heeft wel een invloed op mijn creatieve proces denk ik. Ik heb als kind een paar meter verzameld, voor 2 euro per stuk bij de lokale antiquair. Ik heb met die strips leren lezen en een interesse in geschiedenis ontwikkeld. En mijn keuze voor Antwerpen als woonstad is ook voor een belangrijk deel aan die strips te wijten.

Leg uit?

Goh… Dat is moeilijk. Het is toch een beetje als binnenkomen via de achterdeur. Ik leerde als kind de Vlaamse legendes, verhalen, taal, karikaturen enzo kennen. Zelfs de typische Vlaamse gelaatsuitdrukkingen heeft Vandersteen treffend neergezet. En nu maak ik de beweging naar voren. Naar het dagelijks leven, studeren, een job, een relatie, vrienden. Dat is de omgekeerde route natuurlijk.

Want je bent van Amsterdam naar Antwerpen verhuisd toch?

Ja, klopt. In 2014.

Waarom?

Ik heb Amsterdam uitgelezen. Amsterdam is geen stad die mij kan blijven boeien. Op een gegeven moment heb je alles gezien. Een straat in Bos en Lommer had evengoed in de Dapperbuurt kunnen zijn. Dezelfde architectuur, dezelfde pilscafé’s, koffietentjes, dezelfde discussies. Dat is dan het Nederlandse Amsterdam, dan heb je ook Amsterdam als wereldpretpark. Daar moeten zelfbenoemde Amsterdammers niets van hebben, maar dat is wel het enige dat de stad interessant maakt. Het toerisme.

Vertel?

De hele wereld kent Amsterdam als de stad waar alles mag, en dat is het ook! Ik heb veel met toeristen gewerkt, dan komt de hele wereld langs. En niet één keer maar meerdere keren per jaar. Amsterdam is geen stad om in te wonen, ongelofelijk dat Nederlandse opiniemakers dat niet begrijpen. Ik denk dat ik door die kant te kennen veel meer over die stad weet dan mensen die zich Amsterdammer noemen. Mensen die van Amsterdam houden vind ik niet zo interessant.

En dat is anders met Antwerpen?

Ja! Heel anders. Antwerpen is een enigma. Een levende puzzel. Dat kan ik niet even in een paar zinnen uiteen gaan zetten.

Doe eens een poging?

Serieus? Oké dan. Antwerpen heeft vele gezichten. Heel veel. Misschien wel oneindig veel gezichten. Achter elke deur zit een andere gemeenschap. Ik heb geen zin om voorbeelden te noemen want dan gaat het alleen nog maar om die voorbeelden. Altijd gevaarlijk. De eerste indruk van de stad is verpletterend met het fenomenale station, de Meir, de kathedraal, de Schelde. Dan komt de ontnuchtering omdat het voelt als een doods dorp waar het lijkt te spoken. Dan ga je in de duisternis de lichtjes waarderen en kun je je thuis voelen. Zoiets.

Oke, genoeg over steden. Wat ga je doen met je leven?

Schrijven. Onder mijn eigen naam. En tweedehands boeken verkopen.

Waar ga je over schrijven?

Ik werk nu twee boeken af. The Secret of Sales wordt een e-book voor mensen die geld willen verdienen. Vlaanderen voor Hollanders is voor Nederlanders die Vlaanderen willen leren kennen. Over dat laatste heb ik al veel blogs gepubliceerd en gedeeld op een Facebookpagina dus daar kunnen mensen al over lezen. The Secret of Sales ga ik ook in stukjes hakken en verspreiden, vooral via LinkedIn denk ik.

Heb je veel lezers, Arthur Govers?

Weet ik niet eigenlijk. Ik heb natuurlijk wel bezoekerscijfers, maar dat zijn nog niet automatisch lezers. Van sommige mensen die ik in het dagelijks leven ken weet ik dat ze periodes zijn waarin ze mijn blogs lezen, soms jarenlang. Ik publiceer ook al vijftien jaar blogs. Zo’n coming-out achtige blog waarin ik ineens mijn naam gebruik is ook al een paar keer langs geweest.

Wat?!

Ja, en dan duik ik weer een paar maanden de anonimiteit in. Confession session is de naam van zo’n type blog, destijds gepubliceerd op woensdagblogger.

Dat was je vorige blog toch?

Ja. Ja.. Moet ik blijven terugkoppelen naar mijn eerdere blogs? Naar al die honderden en honderden A4’tjes die ik al heb volgeklad? Dat vraag ik me soms af. Soms lijkt het wel alsof ik mijn leven inricht om het mijn chroniqueurs makkelijk te maken. Hoe belachelijk is dat?

Die snap ik niet.

Dat je het geheel moet begrijpen om de delen te begrijpen. Faccio della mia vita un capolavoro. Dat is mijn lijfspreuk. En dan ben ik dus van de soort die dan schrijft ‘en surf zelf maar naar translate.google.com om het te vertalen’. Zo iemand. Ik ga het niet voorkauwen. Dat geldt ook voor mezelf trouwens. Als ik de laatste blogs allemaal achter elkaar lees ga ik veel over mezelf ontdekken denk ik. En de relatie tussen de erwt en arthur.

Gaat deze blog over ons?

Ja toch wel. Ik merk dat er blijkbaar een nood is om een paar blogs achter elkaar enorm in de meta te schieten. Blijkbaar ben ik nu een zelfreflexieve serie aan het schrijven en misschien wordt het pas interessant als ik ze nu onder elkaar zet. Dus:

  1. De ik is er weer!
  2. Eventjes iets over blogs die bederven
  3. Over Inzicht
  4. Een vlotte pen
  5. Why I write.
  6. ‘Why I write’, de nabespreking.
  7. Het moeilijke midden tussen doorbreken, doorgaan en doorslaan
  8. De jaren des onderscheids
  9. Het interview met Arthur Govers

En wat wil je nu zeggen?

Dat zijn acht toch wel vrij bespiegelende blogs. Het is zo makkelijk om in de meta-loophole te vallen trouwens. Dat is iets wat beginnende schrijvers vaak doen. “nu schrijf ik deze zin. Deze zin heeft vijf woorden” en daar dan op doorschijten. Alsof ik na vijftien jaar weer in een schijtfase terecht ben gekomen.

Of een ontplooiingsfase, Arthur Govers.

Ja, misschien. Weet je waarom je mijn naam trouwens de hele tijd zo ostentatief voluit uitschrijft?

Nee?

Omdat ik daar dan kopjes van maak en dan ben ik zeker dat ik hoog eindig op Google. Ik vond dat ik toch één van de linkjes die op pagina 1 van de Google search results voor ‘Arthur Govers’ terecht komen zelf moet kunnen editten. Dat heet imagodefensie.

Heb je dat nodig?

Vast. Is dit interview klaar?

Begin je ongeduldig te worden?

De lezer begint ongeduldig te worden. Ik weet dat als deze blog te lang wordt er lezers niet meer aan gaan beginnen, die hebben dan zoiets van TL;DR weet je wel.

Doe je alles voor je lezers?

eh.. nee. Nee. Ik ben het vooral zelf een beetje beu. Misschien had ik dat moeten zeggen.

Heb je alles geschreven wat je wou schrijven?

Ja. Nee! Krijg ik nog een videofragment net als bij Zomergasten?

Van mij wel.

Dan ga ik Delirious? erbij halen. Die vraagteken hoort bij hun naam. Mijn jeugd bestond uit Suske&Wiske, Narnia en Delirious?, aangezien S&W aan het begin ter sprake kwam vind ik dat Delirious? moet afsluiten. Die video hieronder, ik was daarbij hè. Het eindconcert. Als je écht fan bent van een band of artiest, zorg dat je op het afscheidsconcert bent. Dat is mijn levenstip.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s