Wie zijn de monsters en wie zijn de maagden? Het is, zo blijkt, de gevoeligste vraag in het tijdsgewricht waarin ik ter aarde ben besteld om mijn oordeel te vellen over goed en kwaad en de algemene stand van zaken.

Niemand die nu nog seniel drie woorden op papier kan zetten heeft de oorlog meegemaakt, alle generaties in kwestie zijn naoorlogse vredesproducten. Mijn laatste levende grootouder is van 1940, bij schrijven 86 jaar en zwaar dement. Wie dit kan lezen is van na de oorlog, laten we dat even vaststellen. Himmler en Churchill zijn playmobilpoppetjes die in het geschiedenislokaal in het venster stof aan het verzamelen zijn, ze zijn niet meer relevant voor ons morele referentiekader, de totem- en taboeïsering van onze samenleving. De herhaling van de jaren dertig duurt nu al een halve eeuw, iedereen die denkt spook of spokenjager te kunnen spelen door met een hakenkruis te zwaaien, al dan niet met een verbodsbord errond, is belachelijk bezig. Een veilig toneelstuk, dat is de nazivrees. Het echte spanningsveld ligt ergens anders.

Toen doodden jonge mannen elkaar.
Nu doden jonge mannen zichzelf

Het schanierpunt van ons morele universum ligt niet langer in de jaren ’40 maar in de jaren ’60, de seksuele revolutie. Of, om het bondiger met één woord samen te vatten:

De pil.

Seks en baby’s zijn losgekoppeld. Er is een voor en een na. Het is een uitvinding die een gigantische impact heeft op het verloop van de mensheid, vergelijkbaar met buskruit of kunstmest. Maar waar kunstmest en buskruit een ver-van-je-bed-show is waar je veilig over kunt delibereren is de pil dit niet, het gaat letterlijk over wat er in bed gebeurt. Of niet gebeurt.

De boomers zijn de generatie die de seksuele revolutie actief hebben meegemaakt. De totale ontworteling van de maatschappij die zij in een al dan niet actieve rol hebben bewerkstelligd wordt tegenwoordig graag geblust met eufemismen, wie de duistere kant van de jaren ’60 wil ontdekken moet mee op vlinderjacht. Vrouwen en mannen zijn gelijk en wachten op het kosmische einde der tijden, al dan niet in de vorm van een atoombom.

Gen Z zit in een andere era. Vrouwen zijn lesbisch en boos, de mannen zijn verdwenen in de krochten van het internet en de kelders van hun gescheiden ouders, terwijl de vrouwen de wereld draaiende moeten houden. Niet alleen kinderen zijn geen gespreksonderwerp meer, relaties überhaupt zijn niet meer iets waar deze generatie een boodschap aan heeft. Of überhaupt sociaal contact tussen de seksen. Waarom zou je hetero zijn als er zo veel betere en makkelijkere opties zijn?

Wie zijn de monsters en wie zijn de maagden? Het is een vraag die vandaag misschien wel net zo zwaar is als wie er goed is en wie fout in de oorlog, maar dan totaal anders. Wie collaboreerde, wie zat in het verzet? Zoals deze vraag meer moreel dan historisch is, zo is dat ook met het vraagstuk van de monsters en de maagden. Het is een ander moreel register waar we in tennissen, maar relevanter, zo veel relevanter. Spannender.

Een maagd was vroeger een jonge vrouw die nooit seks had gehad. Seks hing toen nog vast aan het krijgen van kinderen en dus was seks voordat je kinderen kon krijgen te vermijden, voor alle betrokken partijen. Het patriachraat is het systeem van vóór de komst van de pil. Kinderen waren zoals onkruid, ze sproten overal op. Het patriachraat is de tuin waarbinnen kinderen op een gecontroleerde wijze konden ontstaan en opgroeien. Mannen en vrouwen hadden elks een eigen rol – de vrouw voedt de kinderen op, de man zorgt voor vrouw en kinderen, Kerk en Staat waken over de zedelijkheid. Zodra mannen en vrouwen geslachtsrijp waren, dan moesten ze rap trouwen om zo geen buitenechtelijke kinderen te verwekken. Maagdelijkheid is dus maar een korte periode tussen de eerste menstruatie van een vrouw en haar eerste seksuele contacten met dan onvermijdelijk haar eerste zwangerschap en kind daar kort op volgend. De samenleving heeft er baat bij dat dit binnen het huwelijk gebeurt, zodat de man ook gebonden is aan het gezin en dat het succes van de voortplanting verzekerd is. Voor mannen heeft maagdelijkheid niet veel betekenis want zij kunnen geen kinderen krijgen.

Dit systeem kwam tot een einde met de komst van de Pil. Zoals elektriciteit de heerschappij van de nacht overwon en cafeïne de slaap suste, de stoomtrein de wereld kleiner maakte en kunstmest honger versloeg, zo en op die manier heeft de pil de dictatuur van het kind gebroken. Man en vrouw konden nu zonder consequenties nader tot elkaar komen en de liefde bedrijven, eindelijk. Eindelijk na al die eeuwen vrije liefde zonder bijwerkingen. Dit is de seksuele revolutie.

Maar ons hele morele systeem is nog geënt op het patriachraat. We zien de wereld nog zoals ze was voor de seksuele revolutie. De vrouw als maagd, kwetsbaar. De man als monster. We zien niet dat met de pil seks voor vrouwen even consequentieloos is geworden als voor mannen. We zien niet dat de meeste maagden mannen zijn.

Met de komst van de pil is er dus een biologische grens doorbroken. De pil is niet een hoofdstuk in het boek over de seksuele revolutie, het is het startschot. Er is een voor en een na.

Voorkeuren in partnerkeuze spelen minder een rol als de periode van vrouwelijke maagdelijkheid maar zeer kort en onbeduidend is. In het patriachraat moet je maar een keer met de ogen knipperen en de vrouw aan wie je een liefdesbrief schrijft is al getrouwd met twee kinderen. Sinds de kinderen doorstreept zijn, met de komst van de pil, speelt partnerkeuze ineens wel een rol. Maagdelijkheid, daarentegen, speelt geen rol meer.

De vrouw die voorheen zo snel mogelijk, als een versgebakken brood verkocht moest worden rechtstreeks uit de oven van de kindertijd, die moet nu helemaal niets meer. Of ze al seks heeft gehad of niet speelt geen rol meer, want aan een dikker wordende buik is het niet meer te zien. Met andere woorden, je kunt niet meer zien of een vrouw maagd is of niet, en daardoor lijkt het alsof ze altijd maagd zal blijven. Ze wil ook altijd als maagd gezien worden, want de samenleving, de restanten van het patriachraat, zijn zo ingesteld dat de maagd altijd gelijk heeft en boven elke verdenking is verheven.

De vrouwen van vandaag, want de pre-revolutionairen zijn allemaal dood, de vrouwen van vandaag zijn dus schijnmaagden. Ze maken gebruik van de beschermende reflex die het patriarchaat heeft ontwikkeld om maagden te beschermen tot aan het huwelijk en de kinderen.

In het patriachraat was de rolverdeling duidelijk: de vrouw zorgt voor de kinderen, de man zorgt voor het geld. Na de Pil zijn de kinderen in stilte verdwenen, geen gillende bende onkruid meer in elke volkswijk, de man en de vrouw jagen achter hetzelfde geld aan. In het patriarchaat moest de vrouw zich tevreden stellen met minder dan de vrouw van haar dromen, want ze had ‘een’ man nodig om verder te kunnen in het leven. Nu heeft de vrouw niet meer ‘een’ man nodig in het leven en blijft dus alleen de droomman over. Alleen de droomman is goed genoeg voor elke vrouw.

Vrouwen hoeven niet beschermd te worden want er is geen maagdelijkheid om te beschermen. In de loop der tijd is het beschermen van de maagdelijkheid van de vrouw vervangen door het idee dat de vrouw als zodanig beschermd moet worden. Wat de vrouw anders maakt dan de man is niet meer haar vruchtbaarheid, maar de statistiek die vertelt dat de gemiddelde vrouw fysiek zwakker is dan de gemiddelde man. Omdat deze gemiddelde vrouw zich niet zou kunnen verdedigen tegen de gemiddelde man, moet de hele samenleving zich inspannen om deze gemiddelde vrouw te beschermen, met alle rechtsmiddelen, morele bezwaren, spreuken en zegswijzes, stereotyperingen en sociale drukmiddelen die nog stammen uit de tijd van het Patriarchaat. De vrouw als maagd, de man als monster.

Maar ondertussen zijn het de mannen die steeds maagdelijker zijn geworden. Want de droomman, de enige man die goed genoeg is voor de vrouw, dat is er maar één, terwijl de gemiddelde man met velen is. En die vele mannen zijn nog maagd. Ze noemen zich eufemistisch Onvrijwillig Celibatair, ofwel Incel. Maar het komt op hetzelfde neer.

Later meer