Besturen doe je zo.

20160929_144645foto-site-senaat2

Besturen doe je als volgt. Na de middelbare school wordt je lid van één van de studentencorpora. Daar leer je zuipen, neuken en een rol vervullen in één van de vele besturen. In je studententijd maak je vrienden voor het leven, en daar gaat het om. Na je studies, die je naast je corporale activiteiten hebt gevolgd, blijven jij en je vrienden elkaar treffen op allerlei feestjes en activiteiten. Dan blijkt, tussen neus en lippen door, dat er hier en daar nog postjes vrij zijn en of jij daar tijd voor kunt vrijmaken. Natuurlijk kun je dat, want er moet toch geld worden verdiend.

Het besturen zelf komt neer op het onschadelijk maken van problemen en het schuiven met geld. Problemen onschadelijk maken doe je op vier manieren:

  1. Het probleem ontkennen.
  2. Het probleem doorschuiven naar een ander bestuur.
  3. Het probleem doorschuiven naar de toekomst.
  4. Het probleem erkennen en er iets aan doen.

Een probleem onschadelijk maken door er iets aan te doen komt neer op het doen van onderzoek. Je vraagt wat vrienden om in een onderzoekscommissie plaats te nemen en een paar maanden te wachten. Dan, als de mediastorm al is vergeten, komt het resultaat van het onderzoek naar buiten. Dat valt altijd mee voor jou en je bestuur, er moet meestal gewoon iets gedaan worden aan de cultuur en de beeldvorming. Het rapport wordt doorgegeven aan het management en verdwijnt in de prullenbak.

Soms zijn de problemen te groot en moet je opstappen. Daar moet je heel makkelijk in zijn. Als het goed is heb je tegen de tijd dat je met dit soort dingen media-aandacht krijgt al vijf tot twintig bestuursfuncties, dus dan kan er best eentje vanaf.  Opstappen is onder bestuurders doodnormaal, het zal geen enkele invloed hebben op de rest van je carrière. Aardig blijven en doorfeesten, dat is het belangrijkst.

Schuiven met geld is het echte werk. In principe worden alleen de jaarrekeningen van beursgenoteerde bedrijven gelezen, dus daarmee is het oppassen. Met de potjes van fondsen, stichtingen, gemeentes, provincies, ministeries en verenigingen kun je schuiven wat je wilt. Dit uiteraard in goed overleg met je vrienden en met het oog op de toekomst van Nederland. Knorren denken altijd dat journalisten jaarrekeningen lezen om de zogenaamde democratie te waarborgen maar dat is onzin. Niemand leest jaarrekeningen (behalve Leo Verhoef). Vergeet ook vooral niet jezelf uit te keren, want na al dat geschuif met geld heb je best wat lekkers verdiend.


Lees ook:

Advertenties

Nog iets over Jos van Rey maar nu met uitroeptekens

Vorig jaar schreef ik een blog over de zaak van Jos van Rey. Die blog was een beetje vaag. Iets met privacy en transparantie, de Piratenparadox, veel te ingewikkeld. Laat ik daarom voor een keertje een blog schrijven waarin luid en duidelijk een opinie wordt uitgeschreeuwd zoals jullie columnlezers gewend zijn, dan weten we allemaal waar we aan toe zijn, hartstikke fijn. Dus ik ga nu iets roepen over Jos van Rey, doe er mee wat je wilt. Komt ‘ie:

‘ahem..’

JOS VAN REY IS KAPOTGEMAAKT!! KA! POT! GE! MAAKT!! Hoe? Wat? Heeft Van Rey dan geen regels overtreden? WACHT! Dit is al het verkeerd begin want zo is het niet begonnen. Het is niet begonnen met strafbare feiten, het is begonnen met een special treatment van de geheime diensten. Jos van Rey is binnenstebuiten gekeerd, terug in de plooi geslagen, weer binnenstebuiten gekeerd totdat er genoeg kruimels op de grond lagen om een koekje van te bakken. Het dossier waar de rechter dinsdag een uitspraak over heeft gedaan (werkstraf van 240 uur) heeft mil-joe-nen gekost. Geen enkele terreurverdachte heeft zoveel aandacht mogen krijgen van de AIVD als Jos van Rey. Minstens vier huiszoekingen bij hem en familieleden, schaduwen tot in het buitenland, tappen, mail doorlichtingen, het hele ratteplan. En wat hebben ze gevonden? Dat de beste vriend van Van Rey bouwheer is. Maar dat wisten we al, want Jos heeft dat ieder jaar keurig meegedeeld met de gemeenteraad van Roermond. Ik ga niet voor advocaat spelen, dat doet hij zelf hartstikke goed op televisie. Het enige is dat televisiekijkers en Jeroen Pauw denken dat ze een uniek stuk corruptie voor hun neus hebben en dat Van Rey daarom al op voorhand veroordeeld is. Het andere feit dat de inlichtingendiensten hebben gevonden is dat Van Rey vertrouwelijke informatie heeft doorgespeeld aan een kandidaat-burgemeester. Tsja

Weet jij hoe burgemeesters in Nederland worden aangesteld? Nee hè? Daar weet jij eigenlijk helemaal niet zo veel vanaf! Mmmh. Misschien moet je je daar eens in gaan verdiepen voordat je je oordeel velt dan. Jos van Rey heeft gezegd dat ‘klankborden’, oftewel het doorspelen van informatie, de normaalste zaak van de wereld is in bestuurlijk Nederland. “Oooh niet waar!! Niettes!! Leugenaar!!” Riepen Ronald Plasterk en vele andere bestuurders.*

Dus hoe zit het dan wel? Nou, heel simpel. Jos is via de verkeerde deur het Senaat binnengestapt. Jos is erg populair in zijn provincie Limburg. Hij heeft veel goeds gedaan voor Roermond en kan op behoorlijk wat voorkeursstemmen rekenen. Als je dan ook nog de regels van het politieke spel kent dan kun je ver komen, tot en met de Eerste Kamer dus. Het enige is dat dit de verkeerde deur is. De goede deur is die waarbij je loyaal bent aan je collega-senatoren en waarbij je het volk hooguit tevreden probeert te houden. De verkeerde deur is die waarbij je loyaal bent aan het volk en waarbij je je collega-senatoren hooguit tevreden probeert te houden. Door die verkeerde deur is Jos van Rey dus binnengestapt en hij heeft het nog best lang volgehouden. Uniek, maar uiteindelijk houdt het natuurlijk een keer op. Iemand anders die via de verkeerde deur dreigde binnen te stappen is minder ver gekomen. Tot de parkeerplaats van het mediapark in Hilversum om precies te zijn. Hij was kaal en hij had een voorkeur voor roze stropdassen. Wat dat betreft mag Jos blij zijn dat hij alleen maar blaadjes hoeft te prikken. En dat hij gezien wordt als een corrupt is ook een beetje jammer, vooral omdat hij waarschijnlijk de meest integere politicus is op die hoogte.


*) Ik ga hier geen minicursus logica geven maar voor de liefhebbers is het leuk om de precieze tweet van Ronald eens goed te lezen.

De waxinelichthoudergooier en het senaat

997bc6973956050cb26917dc4f123a36-1413993456

In mijn zoektocht naar hoe ondemocratisch de Eerste Kamer eigenlijk is kwam ik laatst een oude bekende tegen. De laatste keer schreef ik dat de Eerste Kamer gezien moet worden als een groep aristocraten die senaatwerk doet naast hun grofbetaalde bestuursfuncties (en dus niet andersom zoals de term ‘nevenfuncties’ ons moet doen vermoeden). De macht ligt tegenwoordig namelijk niet in parlementen maar in bedrijven. Een minister-president die een leidinggevende rol krijgt bij Ernst&Young (Balkenende) doet dus zeker geen stap terug. Deze topbestuurders bij elkaar vormen de poule waaruit eens in de vier jaar de leden van de Eerste Kamer geselecteerd worden.

Anders dan de media ons voorspiegelden hebben we op 18 maart 2015 niet op het senaat gestemd. De kieslijst was nog niet eens bekend op dat moment. De senatoren die eens per week plaats nemen op de groene stoeltjes zijn vaak ook niet langer dan een paar maanden lid van de politieke partij die ze representeren. Bovendien wordt er tussen de Provinicale Staten- en de Eerste Kamerverkiezingen (27 mei) flink gelobbyd voor stemmen bij de 570 statenleden. Jos van Rey heeft op die manier politiek krediet terug kunnen kopen bij de VVD, twee PVV’ers hebben succesvol een voorkeursbehandeling klaargespeeld en de SGP en de ChristenUnie hebben balletje-balletje gespeeld voor het gunstigste reslutaat. Maar naast de twaalf gevestigde partijen was er dit jaar een dertiende lijst die de kiescommissie ernstige koppijn heeft bezorgd.

Erwin Lensink, de man die vijf jaar geleden Prinsjesdag verpestte door een waxinelichthouder (het woord bestond toen nog niet) naar de gouden koets te gooien, heeft niet stilgezeten. Hij is een paar keer opgepakt geweest en hij heeft zich een paar keer verkiesbaar gesteld. In 2014 wilde hij in Nijmegen uitkomen voor de Piratenpartij. Dat was wel even schrikken voor mijn partij. De feiten zijn inmiddels netjes onder het vloerkleed geveegd en de media zijn met halve waarheden naar huis gestuurd. Nu had Lensink zijn bakens verzet: hij wilde het senaat in.

In april, toen de stemmen van de Provinciale Statenverkiezingen waren geteld en het NRC al wist hoe de zetels in de Eerste Kamer verdeeld zouden worden, heeft Lensink een blanco lijst ingediend bij de kiesraad, met hem als enige kandidaat. De lijst is natuurlijk door alle provincies verworpen, maar de kiesraad en uiteindelijk zelfs de Raad van State hadden een probleem. De waxinelichthoudergooier drukte zijn Achterhoekse worstenvinger in de gapende wond van de Nederlandse democratie. Deze dorpsgek dreigde media-aandacht voor de Eerste Kamer te genereren en als er iets funest is voor het huidige stelsel dan is het wel aandacht voor de Eerste Kamer. Gelukkig wist de Raad van State, net als de Piratenpartij vorig jaar, dossier Lensink netjes onder het vloerkleed te schuiven.

Klik hier voor het uitslagrapport, met op pagina 9 Lensink.

De aristocraten der Eerste Kamer

Capture

“Allen die door hunne geboorte of gegoedheid onder de aanzienlijksten van de lande behoren”

In de Eerste Kamer huist de aristocratie van Nederland. De machtigste mannen en vrouwen van het land met bestuursfuncties in alle denkbare velden van de samenleving komen op dinsdag bij elkaar om de democratie te beteugelen. Het afwijzen van een wetsvoorstel is daarbij een kostbare noodgreep die zelden hoeft te worden toegepast. Wat de senatoren de jonge honden in de Tweede Kamer te bieden hebben zijn functies, functies en nog eens functies. Het trajectorum van de regent leidt via politieke partijen naar de Tweede Kamer naar een allegaar aan bestuursfunctie en ridderordes. De Eerste Kamer der Staten Generaal is een nevenfunctie die de belangen van de aristocratie in zijn geheel moet behartigen. Welke van de aristocraten aan de beurt is om plaats te nemen is afhankelijk van de uitslag van de Provinciale Statenverkiezingen. Wat die uitslag precies is doet er in wezen niet veel toe. Regenten die de eer te beurt is gevallen om zich kandidaat te stellen als senator draaien al zo lang mee in de toppolitiek dat alle partijkleuren allang zijn weggewassen.

Een republiek wordt het best bestuurd door een combinatie van democratie, aristocratie en monarchie. Het is de minder bekende versie van de Trias Politica van Montesquieu, die lange tijd voor hem en na hem als volstrekt vanzelfsprekend is gezien. Dat, en niets anders, is het uitgangspunt van het tweekamerstelsel. Het Hogerhuis en het Lagerhuis in Engeland; de Eerste Kamer en de Tweede Kamer in Nederland. Het is aan de kranten om de illusie te wekken dat ‘het volk’ in Nederland het laatste woord heeft. Ook dit jaar zijn ze daar weer bijzonder goed in geslaagd.

Onderbuikpeilingen

Ieder zichzelf respecterend medium komt voor de verkiezingen met peilingen op de proppen. De receptuur voor een succesvolle peiling is doorgaans een goed bewaard familiegeheim en heeft weinig met verkiezingsuitslagen van doen. Zolang de werkelijke uitslagen echter weggemoffeld worden en de krantenkoppen ‘winst’ en ‘verlies’ uitleggen op de manier die hen het beste uitkomt kraait daar geen haan naar. Wij van erwt.org hebben onze onderbuik gepeild en kwamen tot de volgende zetelverdeling in de Eerste Kamer.

D66 – 14
PVV – 14
CDA – 13
VVD – 9
SP – 7
PvdA – 5
OSF – 4
PvdD – 3
CU – 3
GL – 2
SGP – 1

totaal: 75

Wij zij er hierbij vanuit gegaan dat de samenstellers van het senaat ook een beetje rekening houden met de verkiezingsuitslag van de Provinciale Staten, want dat weet je natuurlijk nooit zeker.