Breng het Vliegende Spaghettimonster terug in de Piratenpartij

scientology_1

Aankomende donderdag vindt het ‘Grote Lijsttrekkersdebat van de Amsterdamse Piratenpartij’ plaats tussen Jelle de Graaf en Matthijs Pontier. Hoe spannend dat debat ook mag worden, de winnaar is al bekend: de Vrijzinnige Kerk Vrijburg aan de Diepenbrockstraat waar beide kandidaten actief lid van zijn. En niet alleen zij: de meeste posten in de Amsterdamse Piratenpartij zijn gemaakt door en verdeeld tussen de Vrijzinnigen. Sinds Ancilla van der Leest van de loopplank is gelopen (een treurig maar logisch gevolg van het behalen van 0 Kamerzetels) is de PPA verworden tot een vrijzinnig bolwerk. ‘Vrijzinnigheid’ staat nu zelfs pontierficaal in de lijst met kernwaarden van Amsterdamse afdeling.

Hoewel de Piratenpartij openstaat voor leden van alle religieuze gezindten is de Kerk van het Vliegende Spaghettimonster nooit ver weg geweest. De oprichter van de Nederlandse Piratenpartij, Samir Allioui, was er tot voor kort bestuurslid en veel partijleden hebben sympathie voor het Pastafarianisme. Het is dan ook niet zonder religieuze reden dat piraten in vol piratenornaat op bijeenkomsten verschijnen. Op de foto hierboven zijn Duitse leden van de Piratenpartij te zien met de FSM-vlag, protesterend bij een stand van de Scientology Kerk (een andere atheïstische religie).

Het Pastafarianisme is een relatief jonge confessionele stroming uit de VS die het Vliegende Spaghettimonster (Flying Spaghetti Monster of FSM) als schepper vereert. Het vertrekt vanuit een alternatieve theorie die het midden houdt tussen religie en wetenschap en in 2005 is opgetekend door de profeet Bobby Henderson. De leer ziet vroegmoderne piraten als het hoogtepunt van de menselijke evolutie en spoort Pastafariërs aan zich als piraten te kleden. Ook toont het Pastafarianisme een statisch relevant verband tussen de afname van piraten enerzijds en klimaatverandering anderzijds. Door als piraat verkleed te gaan wordt volgens gelovigen de klimaatopwarming afgeremd.

Nederland is één van de eerste landen die de snel groeiende religie officieel als Kerk hebben erkend. Bekende gelovigen zijn onder anderen Arjen Lubach (hier in een geluidsfragment te horen) en Georgina Verbaan. Erediensten worden gehouden aan de Waanderweg in Emmen.

Nu de Amsterdamse Vrijzinnigen hun greep op de Piratenpartij versterken is het tijd voor herijking van de confessionele grondslagen, om zo voor eens en voor altijd uit te maken welke versie van het atheïsme aan boord van het piratenschip wordt beleden.

Lees ook:

Advertenties

Matthijs Pontier is een robot

piratenpartij-robot-matthijs-pontier

Er zijn al langere tijd geruchten dat robots wereldheerschappij willen bereiken door het systeem van binnenuit over te nemen. Met Matthijs Pontier (MP-85) lijken ze eindelijk voet aan de grond te krijgen. De nummer twee van de Piratenpartij blijkt geen mens te zijn zoals u en ik, maar een geavanceerde androïde: een robot die sprekend op een mens moet lijken. 

Binnen de Piratenpartij speelt het debat tussen voorstanders en tegenstanders van beperking van Artificiële Intelligentie (AI) al lange tijd en dat maakt het een exploit waarmee AI toegang kan krijgen tot de politieke macht. De ongeletterdheid van West-Europeanen op het vlak van robotica maakt dat een androïde zoals MP-85 ondanks de signalen niet ontmaskert wordt, iets dat in Oost-Azië bijvoorbeeld niet snel zal gebeuren.

MP-85 is een zeer geavanceerde robot, samengesteld uit soft- en hardware onderdelen van diverse wetenschappelijke centra in Azië, de VS en in mindere mate Europa (CERN). Het probleem van de samenwerking tussen gezichts- en mondspieren (een drempel die veel androïde robots door de mand doet vallen) is opgevangen door de mond van MP-85 iets scheef te trekken. Verdere kenmerken zijn dezelfde als voor andere robots: onbeperkte en directe toegang tot alle beschikbare informatie en gebrek aan empathie. MP-85 doet zijn best om beide te verdoezelen, met wisselend succes.

Het feit dat de figuur ‘Matthijs Pontier’ zogezegd een achtergrond heeft in AI en robotica zorgt ervoor dat MP-85 Turing-tests op een geloofwaardige manier kan ontwijken. Zodra iemand een vraag stelt die riekt naar een proef om erachter te komen of het hier een mens of een robot betreft dan zal MP-85 hier vanuit zijn ‘achtergrond’ op kunnen reageren.

De vraag of een robot zich verkiesbaar mag stellen is nooit op deze manier geteld omdat zelfs de simpelere ethische roboticavraagstukken nog altijd niet zijn behandeld. Het is misschien juist daarom dat MP-85 een kans moet worden gegeven, want wie kunnen vragen over robots nu beter beantwoorden dan de robots zelf?

 

Meer lezen?

De Piratenpartij is een Vrouwenpartij

ancilla2

De Piratenparadox III: De Piratenpartij is een vrouwenpartij

Ancilla van der Leest in Nederland, Sarah van Liefferinge in België, Birgitta Jonsdottir in IJsland, Amelia Andersdotter in Zweden en Julia Reda in Duitsland. Wie kijkt naar de kopstukken van de Europese Piratenpartij kan er niet omheen: het zijn allemaal vrouwen. Buitenstaanders zullen dus met recht zeggen ‘De Piratenpartij is een vrouwenpartij’. Wie de boel van wat dichterbij komt bekijken zal echter tot de tegengestelde conclusie komen. Leden van de Piratenpartijen zijn bijna zonder uitzondering mannelijk. Voor buitenstaanders is de Piratenpartij een vrouwenpartij, voor internen is de Piratenpartij een mannenpartij. Een interessant conflict.

Deze blog is de afsluiter van een miniserie over Piratenparadoxen. We gaan het hebben over paradoxicaliteit en hoe het zich manifesteert in dit specifieke geval, omdat het in dit specifieke geval zo goed te zien is. We gaan ons dus niet bezighouden met vragen als hoe en waarom de mannelijke piraten voor een vrouw kiezen, maar puur het feit dat het gebeurt en dat er zo een tegenstelling ontstaat tussen de buitenkant en de binnenkant. Feitelijk gaat deze blog dus eigenlijk niet eens over de Piratenpartij zelf. De Piratenpartij is slechts een voorbeeld voor een fenomeen dat de moeite waard is om te benoemen en dat hier en nu dus benoemd wordt. Voor mensen die zich associëren met de Piratenpartij is het waarschijnlijk geen prettige blog om te lezen. Het is nooit leuk om geconfronteerd te worden met de eigen paradoxicaliteit. Mensen en organisaties zijn zich ook niet bewust van de eigen paradoxicaliteit, maar aangezien de paradox hier meetbaar is wordt het moeilijk om deze te ontkennen. We kunnen tellen hoeveel leden van de Piratenpartijen zich als man identificeren en hoeveel lijsttrekkers vrouwelijk zijn. De ledenadministratie van de Nederlandse afdeling is vorig jaar gehackt dus het is praktisch mogelijk. Weer zo’n paradox. Buitenstaanders zullen zeggen “een partij vol hackers zal de eigen systemen wel goed beveiligen”, maar juist door de gegeven karakteristieken is het tegenovergestelde ook waar. Een interessant conflict.

Juist omdat de Piratenpartij een mannenpartij is is het een vrouwenpartij. U zult misschien zeggen dat beide uitspraken niet tegelijkertijd waar kunnen zijn maar dat kan dus wel. Het hangt er net vanaf waar we het over hebben als we het over ‘De Piratenpartij’ hebben. Als we het hebben over alle officiële leden dan is de Piratenpartij onmiskenbaar een mannenpartij. In de praktijk wordt er echter zelden het ledenbestand bedoeld wanneer er over een politieke partij gesproken wordt. Eerder gaat het over de fractie, eventueel inclusief de schimmige figuren die daar rond hangen. Leden komen alleen in verkiezingstijd van pas, om flyers uit te delen. De rest van die tijd hebben de leden niets te zeggen en kunnen de vrouwen alles op eigen houtje regelen. Behalve bij de Piratenpartij natuurlijk want daar is sprake van directe democratie enzovoorts enzovoorts.

Misschien dat u na het lezen van deze blog het gevoel heeft dat het een aanval is op de Piratenpartij, maar dat is allerminst waar. Als dat zo zou zijn dan zou de serie wel Pirate Burn heten of zoiets, in plaats van de Piratenparadox. Het is daarom goed om te vermelden dat uw favoriete peulvrucht de Piratenpartij nog altijd een warm hart toedraagt, en dat de paradoxicaliteit ook op zichzelf van toepassing is. Het is niet een buitenstaander die spreekt. Niets liever dan eindeloos discussiëren over de eigen statuten doet de erwt. Zonder de Piratenpartij waren de gebruiksvoorwaarden waarschijnlijk ook nooit zo doortrapt geweest als ze nu zijn. En belangrijker, de erwt zou zonder spoor van twijfel Ancilla en Sarah verkiezen boven de grijze mannelijke muizen die er omheen staan.

  1. De Piratenparadox I: Jos van Rey
  2. De Piratenparadox II: de Statutenstemmers
  3. De Piratenparadox III: De Piratenpartij is een vrouwenpartij (hier bent u nu)

De Piratenparadox II: De Statutenstemmers

Directe Democratie, Swarmwise, Wisdom of the Crowd, Liquid Democracy… De Piratenpartij staat voor directe besluitvorming en online referenda. Praktische bezwaren tegen echte democratie tellen niet meer nu het technisch haalbaar is dat het volk zelf politieke besluiten neemt. De Piratenpartij is slechts een middel om de representatieve democratie te kunnen afschaffen omdat burgers in de toekomst geen partijen meer nodig hebben om hun stem te laten horen. Tot die tijd zijn er Piratenpartijen nodig om peer-to-peer, blockchain besluitvorming doorgang te laten vinden in parlementen wereldwijd.

Maar zo ver is het nog niet. Eerst moeten er verkiezingen gewonnen worden en om dat te bereiken is er een vereniging nodig, met statuten. In de zes jaar dat de Piratenpartij Nederland bestaat zijn alle bijeenkomsten van de Algemene Leden Vergadering (ALV) gegaan over hoe precies de statuten eruit moeten zien, af en toe onderbroken door stemmingen over kieslijsten of functies binnen de partij zelf. Er zijn een veelvoud aan organen die de weg naar de afschaffing van de representatieve democratie moeten begeleiden: er is een bestuur, een presidium, een raad van toezicht, een beroepscommissie en een kascommissie. Op het moment bestaat er ook nog een ledenraad, die de ALV vertegenwoordigt buiten de vergaderingen zelf om en die op dit moment nog als het hoogste orgaan binnen de Piratenpartij Nederland geldt. De ALV heeft gisteren -toen er over nieuwe statuten is gestemd- echter besloten dat de ledenraad moet worden afgeschaft, maar dit moet de ledenraad zelf nog goedkeuren. Als de nieuwe statuten dan in werking treden zal het moeilijk worden die nog aan te passen. Gelukkig is er dan nog het Huishoudelijk Reglement waarover tot in de eeuwigheid gediscussieerd kan worden. Daarnaast is er nog de Wikipedia van de Piratenpartij waarin een kleine bibliotheek aan interne regels is vastgelegd die nog aangepast zouden kunnen worden als iemand de moeite zou nemen het te lezen.

Een doorn in het oog voor de statutenstemmers is de Three Pirates Rule, een oerregel in de internationale Piratengemeenschap die bepaalt dat drie piraten namens de Piratenpartij mogen handelen. Oorspronkelijk was dit een belemmering zodat niet iedere mafketel de goede naam kon bezoedelen, maar dat er toch makkelijk en snel actie ondernomen kon worden. De Nederlandse Piratenpartij vindt zoiets nog steeds behoorlijk problematisch en gebruikt het als een Three Pirate Rule voor het indienen van moties, waarmee er een barrière is opgeworpen zodat niet zomaar alles op de Algemene Ledenvergadering besproken hoeft te worden. Waar deze regel het oorspronkelijk makkelijker maakte om namens de partij te handelen maakt diezelfde regel het nu moeilijker om iets in te brengen op een vergadering. Hiermee is de Piratenpartij Nederland strenger dan de meeste organisaties, zoals bijvoorbeeld de Tweede Kamer der Staten Generaal, waar ieder lid gewoon op eigen houtje een motie in kan dienen.

Online besluitvorming? In theorie wel. De websites die het faciliteren zijn algemeen bekend en worden door de Piratenpartij veelvuldig genoemd. Online democratie in de partij zelf is echter ver te zoeken. Piraten hebben het te druk met bij elkaar komen om zich samen over hun eigen statuten te buigen.

De Piratenparadox I: Jos van Rey

Iedereen die zich in het piratisme verdiept zal vroeg of laat aanlopen tegen de piratenparadox. De twee kernpunten van de piratenbeweging (naast hervorming van het auteursrecht) zijn privacy en transparantie. Enerzijds heeft de burger recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer tegen een overheid die in tien jaar tijd een explosieve groei aan controlemogelijkheden ter beschikking kreeg terwijl anderzijds al het handelen van politici in de openbaarheid moet worden gebracht. In één oogopslag wordt duidelijk dat deze twee eisen onmogelijk verenigbaar zijn. De persoon die het probleem van de piratenparadox buitengewoon goed belichaamt is Jos van Rey.

Jos van Rey was wethouder van Roermond en lid van de Eerste Kamer. In 2012 is hij opgestapt wegens verdenkingen van corruptie. Van Rey zou in totaal bijna 100.000 euro aan giften hebben aangenomen van lokale bouw- en beveiligingsbedrijven en hij zou vertrouwelijke informatie hebben doorgespeeld. Om in de zaak Van Rey de onderste steen boven te krijgen heeft het Landelijk Parket vermoedelijk miljoenen uitgegeven. Van Rey is geschaduwd tot in het buitenland, er zijn 50 mensen in zijn omgeving getapt, zijn hotmailaccount is doorgespit en er zijn vier politie-invallen geweest bij hem en zijn kinderen. Toen is, als ‘bijvangst’, ook gebleken dat hij sollicitatievragen voor het burgemeesterschap van Roermond had doorgespeeld aan mede-VVD’er Ricardo Offermans.

De vraag is nu wat een piraat zou moeten denken van de zaak Jos van Rey. Enerzijds is het een stap richting een transparante overheid. De corrupte vastgoedmaffia en het VVD-vriendjesnetwerk zijn weer pijnlijk blootgelegd. Anderzijds moet gezegd worden dat bij een dusdanig brute force offensief op de privésfeer van een bestuurder het niet verwonderlijk is dat er belastende feiten naar boven zijn gekomen. Wie grondig zoekt zal vinden.

De vraag die de Piratenpartij zich moeten stellen is waar precies de grens ligt tussen een burger met recht op privacy en een bestuurder met plicht tot transparantie. Zeker nu ook in Nederland de eerste piraat-politicus een feit is en er reëel zicht is op meer moet de problematiek van de piratenparadox serieus getackeld worden.