Wie zijn de monsters en wie zijn de maagden? Hoe maagdelijkheid historisch gezien een open wonde was in de transitie van meisje naar moeder waar de angst voor besmetting de boventoon voerde. Vaders, broers en neven beschermen de maagd en zorgen ervoor dat ze als maagd in een veilig huwelijk treedt waar kinderen kunnen opgroeien. Als de jonge vrouw onverhoopt zwanger wordt zonder vaste partner dan volgde een leven vol bloedige abortussen, vondelingen, weeshuizen, prostitutie, goddeloosheid, drank, drugs, mishandeling en moord. Een vrouw die seks heeft en dus zwanger raakt voor het huwelijk was een verloren vrouw. Parijs en Amsterdam, New Orleans en Shanghai, Sodom en Gomorra. Daar kan ze nog hoer worden. De toeristische trekpleisters van nu waren de afvoerputjes van toen, want wat toen verderf was is nu vertier. Het verschil? De pil.

Deze historische werkelijkheid moeten we scherp stellen omdat we alleen zo snappen waar we nu staan. Door het volle gewicht van de culturele geschiedenis op die pil te zetten zet ik het af tegen hoe we normaal leren over waar we nu staan. “Ach”, zo leren we op school “de mensheid heeft niets dan vooruitgang gekend, het zijn de vrouwen als collectief die zichzelf hebben bevrijd van het juk van het patriarchaat dat werd vertegenwoordigd door de Kerk”. Mijn reactie daarop is: de pil. In het laboratorium, daar is onze huidige samenleving ontsproten. De seksuele revolutie, de ontkerkelijking, de urbanisatie, toerisme, de economische groei van Het Westen, alles voert terug op dat ene ronde medicijntje dat moderne vrouwen elke dag slikken.

Liefde©. Het mooiste woord in het woordenboek. Wat staat daar tegenover? Moeten trouwen van de pastoor omdat je toevallig een keer de hooiberg in bent gedoken met de puistenkop van het dorp en nu zwanger bent van hem. Je ouders die geniepig afspreken met andere ouders om je uit te huwelijken aan een neef die je nog maar één keer hebt gezien. Het stamhoofd dat als enige recht heeft op seks en nu dus ook jou wil toevoegen aan zijn uitgebreide harem. Trouwen met een lelijke man omdat hij wel kan werken in de kolenmijn terwijl jij als enige recht het aanrecht hebt en dus geen geld kan verdienen. Dat is allemaal geen liefde en geen vrijheid. Dat zijn verschrikkelijke omstandigheden waar de moderne mens door voortschrijdend inzicht aan is ontworsteld.

Wat komt daarvoor in de plaats? De prins op het witte paard. Niet meer als een fantasiefiguur uit een kinderboek, maar als man, echt bestaand, die op je wacht, ergens. Een man die lang en knap is, veel verdient, goed is in bed, goed is met kinderen en huisdieren, beleefd is met een rauw randje, een gezond gebit heeft en een flinke bos haar en als hij zijn strakke T-shirt uittrekt dan zit daaronder een blokjesbuik verstopt. Hij is verliefd op elke vrouw, en elke vrouw op hem maar als je net even je best doet, net even die pluk haar achter je oor strijkt en lief lacht dan is hij voor jou en voor jou alleen voor altijd, dan gaat hij op zijn knieën, verblind door je charmes en dan trouwen jullie en leven jullie nog lang en gelukkig.

Dit is echte liefde©, en die echte liefde© wordt medemogelijk gemaakt door de pil. Het enige dat jij als vrouw moet doen is net zo lang pillen slikken totdat de prins op het witte paard jou ontdekt en ziet. Een beetje net zoals in The Voice, hij drukt op een knop, zijn stoel draait en daar sta jij, mooi als je bent, alleen voor hem, maagdelijk wit in een trouwjurk gestoken klaar voor een sprookjesbruiloft waar heel Instagram haar vingers bij aflikt.

Maar dan, de plottwist. Wat blijkt? De droomprins is een lul. Tien andere vrouwen heeft hij klaarstaan voor jou, jouw gevoelens interesseren hem maar weinig. Je dacht dat je in een exclusieve relatie zat maar hij dacht daar anders over. “Is dit liefde©?” – zo snik je bij je vriendinnen. Alle mannen hebben elf vrouwen: jou en tien anderen. Alle mannen zijn manipulatieve leugenaars, seksmaniakken, honden. Nee, honden zou nog een compliment zijn. Honden zijn braaf, mannen zijn stom.

Je hebt mannen niet nodig. Liefde© is een leugen bedacht door het Kapitalisme om chocolade te verkopen op Valentijnsdag. Vandaar die ©. Elke dag schrijven vrouwen in de kwaliteitskranten over alle mannen die minder dan honden zijn, hoe ze zelf bijna net zo veel verdienen te verdienen als de prins op het witte paard die ze trouwens niet eens willen krijgen want hij kan hen niet krijgen daarom dat hij met die andere lelijke wijven aanpapt daar sta jij ver boven, liever nooit meer mannen dan nog één keer in de val trappen en met Tjeerd naar bed te gaan. Tjeerd, zo heet hij.

Tot zo ver is het verhaal nog niet zo spannend. Vrouw wil Tjeerd, Tjeerd wil vrouw maar wil ook opties openhouden, vrouw vindt Tjeerd lul, vrouw wil geen mannen meer, vrouw wint, Tjeerd wint ook want hij had nog andere opties, dus iedereen wint.

Het verhaal wordt pas spannend als we het over de verliezers gaan hebben. De Onzichtbaren, de Onaangeraakten. De Onvrijwillige Celibatairen. De heteromannen zonder Opties die langs de zijlijn staan en het hele gebeuren hebben gadegeslagen “kom dan bij mij”, piepten ze “ik ben er ook nog”, maar de vrouwen hoorden ze niet want behalve Onzichtbaar zijn ze ook Onhoorbaar. De complimenten die ze geven zijn minder dan niets waard: ze zijn een daad van agressie, de kille hand van het patriarchaat op haar schouder, een reden tot levenslange opsluiting. De Onzichtbaren zijn ongeschikt voor de rol van man, maar voor monster zijn ze geknipt, die rol is voor hen gemaakt. Het hoogst haalbare doel voor deze groep mensen is om niet als monster achter de tralies te verdwijnen maar om gewoon hun betaalde fysieke arbeid te verrichten en na het werk thuis stiekem porno te kijken en alle vrouwen op Tinder naar rechts te swipen in de hoop dat één van hen ze ook naar rechts swipet zodat hij een match heeft en een chatgesprek kan beginnen.

Maar hij heeft nooit een match. Hij moet betalen om te mogen verder swipen en dat doet hij dan ook want het is zijn enige kans op liefde, zonder copyright, want zijn beeld van de liefde is iets realistischer dan dat van haar. Zij is alleen maar door Tjeerd afgewezen, hij door alle meisjes en vrouwen, zijn leven lang. Al vanaf de basisschool is hem geleerd dat liefde met copyright symbooltje, het soort dat in sprookjesboeken wordt verteld, niet strookt met de werkelijkheid.

Hij heeft ook een pil moeten slikken, alleen is zijn pil is niet fysiek maar metaforisch.