Er is veel gebeurd sinds Vlinders Vangen 15 zeg, amai! Zo zie je maar dat als je ongeredigeerd blogs of vlogs of podcasts de ether in katapulteert dat je altijd in die writer-centric excuses trapt. “Sorry dat ik zo lang niks heb gepost, lieve volgers”, terwijl jij als lezer via een hele ander route tot deze tekst bent geraakt, “als je er al bent geraakt”, is dan de reflex, maar die is fout, want als je dit leest dan ben je per definitie tot deze tekst geraakt. Genoeg logica, laten we het hebben over relevantere takken van de filosofie: de sociaalpsychologische.

Wat is er allemaal gebeurt? Even terug naar de meta, de huishoudelijke mededelingen noem ik dat dan. Dus, de CC doet naast schrijverij ook projecten. Mmh.. CC, kennen mensen dat nog? Ken ik dat zelf nog? Gisterennacht lag ik in mijn bed en dacht ik, wat was de afkorting ook al weer? Ik dacht eerst aan OP, maar dat is van 4chan. Als ikzelf het erwt-jargon al niet meer ken, wat verwacht ik dan eigenlijk van jou, lieve lezer? Stoppen met flauw doen. CC = content creator = schrijver = ikke = Artoer Grobers. Atua Dzjovèrs (SEO = OFF). We gaan stoppen met flauw doen, dat is ook deel van dit project. Dit project is Vlinders Vangen. Dan is er het andere project, dat is het antiquarische project. Mmh. Dan is er het project pseudomasterscriptie. Mmmmmmmmh, denk je nu. Projecten projecten projecten. Ja. Projecten ja. Een project kan zich vertalen in “BOEK” of in “BEDRIJF” of in “AUTEURSRECHTELIJK BESCHERMD MATERIAAL”, alhoewel dat laatste wel erg hypocriet zou zijn van mij. Dan moet ik me in hele moeilijke huichelachtige bochten wringen, wat ik niet van plan te doen. Maar projecten staan vrij. Mensen vragen bij een project vaak “Kun je er al van leven?”. Wat een debiele middenklassevraag is. Ik doe projecten. De CC doet projecten, laat ik het zo zeggen. Erwt is een project. Vlaanderen voor Hollanders is een project. De Coronakattebelletjes is een project. The Secret of Sales is een project. De Triporteur is een project. ABC is een project. Etmaal was (is? Omg, why not is, nooit een datum op je script zetten, dombo!) IS een project. Wordt dat ook de titel van het boek? De film? Het bedrijf? (Het patent?) Neu. Dat is marketing, dat is een andere afdeling. (Of, in het geval van patenten, is dat LEGAL, want creativiteit, die moeten we aan banden leggen) Dit is RESEARCH EN DEVELOPMENT. Hier werken we aan projecten en die zien dan ergens het daglicht, of niet. De CC is de content creator, de nederige typist, zo u wil. Erwt is nu de vergaarbak van allerlei schijverij. Het archief. Het was altijd al een archief, tijd bestaat niet.

Oke, dat zijn dus de projecten. Nu, afdeling marketing en logisitiek… Hoe gaan we daar naar refereren vanuit de erwt.. de business. Dus het Project Vlinders Vangen, dat is deze blogreeks, is begonnen in het project erwt.org. Dan, is er het het Project “The Business” (put link here), en dat zijn, vergis je niet, 500 lezers die maandelijks de mail openklikken. Ongeveer. Wij van erwt zijn niet bezig met bezoekersaantallen zoals je weet, maar zij daar, hullie, van de Business, die wel natuurlijk. Dus. Ja, de term schizofrenie is wel op zijn plaats hier. Moedook, als je alles wil kunnen moet je nu eenmaal schizofreen zijn, dus wen er maar aan.

Dan, het project Vlinders Vangen. Begonnen als vingeroefening? Denkoefening? Wij van R&D hebben geen voorwendsel nodig, wij doen gewoon. Enfin, dat project is uit de kluiten gegroeid, 15 blogs al, een heuse bak met letters. Maar ik wil geen bak-met-letters project doen, dat heb ik tijdens mijn studie al vaak genoeg gedaan en daar heb ik veel onvoldoendes voor gekregen. Ik wil de universiteit platwalsen, dat al die doctorandussen op het veld elkaar met houten zwaardjes aan het bevechten zijn en dan kijken ze op, hé wat is dat geluid? Een tank! En dat ik dan die ivoren torens eens even plat kom walsen, want ik heb hier meer papier en boeken dan zij ooit van hun langzalzeleven bij elkaar hebben gezien, en dan niet zomaar boeken, nee, alle grondteksten in hun originele taal, zo massaal, zo overweldigend, en je hoeft ze niet meer in te leveren bij die bibliotheek, nee hoor ben jij gek, klieder ze maar lekker vol, haal er quotes uit en hoppaaa door naar de volgende. En ik rij rond op dat veld, bloed en botten onder rupsbanden, al die mensenlevens in dienst van neomarxisme zo achteloos te kijken gezet! Ik wil een scriptie schrijven die zo erg volgens de regels van de kunst is dat het schaamrood op de kaken van de researchers komt te staan, en niet alleen voor mezelf, nee ik wil ook al die andere arme kinnekes helpen door te dringen, voorbij het Obscurantisme, naar het hart van de draak. Dat ik, met mijn zesendertig lopende projecten, binnen een paar maanden heb gedaan waar zij in hun hele academische carrière slechts van zouden hopen dat ze het ooit zouden vermogen te doen. Datte.

Want bak-met-letters projecten, die zijn er genoeg, ook in boekvorm. Ik ben nu door “Waarover Men Niet Spreekt” van Wim van Rooy aan het werken, van uitgeverij de Blauwe Tijger. Voor cultuurkapitalisten is dit heel diep in Mordor, zijn zoon staat in het parlement voor Vlaams Belang, het boek gaat over moslims die de nieuwe fascisten zijn, maar ook over postmodernisme, dus ik hoop er wat quotes uit te kunnen vissen. Maar dat is dus echt bak-met-letters. In hardcover nogwel, megadik, 644 pagina’s, talloze citaten en namen van schrijvers, lekker papier, een leeslint, maar een index? Neu… Bibliografie? Beknopt hè. Ja, beknopt. Het is niet de bedoeling dat een kat haar jongen hierin terugvindt. Prop het boek nog maar vol met biografische beslommeringen, waarom niet hè, jaja, waarom niet… Waarom niet… Boek geschreven hè, ja, jij ook? Ja ik ook. Jij ook boek geschreven? Jaja, ik ook boek geschreven. Ah ja, boek geschreven.

Dus ja, boek schrijven dat is de kunst niet hè, daarvoor hoef je niet gestudeerd te hebben, of wel. Iedereen publiceert maar raak. “SO HEE dat zijn veel bladzijdes”, maar schrijven is schrappen, als niemand je boek leest is het een slecht boek. Nee, mensen zijn niet dom. Een boek is medium, een communicatiemiddel. Tuurlijk is de ene doelgroep de ander niet. Maar dus en want, DIT project, Vlinders vangen? Veel citaten, netjes. Een positie.

Wacht, even dingen uitschrijven: ik schrijf nu zonder te schrappen he, dan kun je de denkstappen volgen. Wie is je? Ik, in de toekomst. Aha! Jaja, jij leest gewoon mee, spannend hè? Heb je al het gevoel alsof je in mijn hoofd zit? Dat is de bedoeling. Project Vlinders vangen is de bak-met-letters variatie op “The Rise of Cultural Capitalism” (werktitel). Dankzij Vlinders Vangen kan ik alle zijsprongen uit de pseudomasterscriptie laten. Dit kon Wim niet. Die heeft elke hersenkronkel in zijn lijvige boek gestoken. Herhaling, ooh ja, veel herhaling. Voetnoten? Neuh neuh. Eindnoten? Nee, zitten allemaal in de hoofdtekst. Een soep dus. Dat is de schuld van uitgeverij de Blauwe Tijger, die hebben hun redactiewerk slecht gedaan. Die hadden moeten zeggen “dankje Wim, hier is je boek terug, maar nu heeft het nog maar 180 pagina’s, en het is gewoon een paperback, aangezien het een essay is en niet geen geautoriseerde biografie van een publiek figuur”. Genreblindheid, daar maken zowel schrijver als redacteur zich schuldig aan, maar vooral de redacteur, want de schrijver die moet gewoon kakken en dan zijn potje aan de juf geven.

OKE TERUG NAAR HET PROJECT

Dus, na Vlinders Vangen 15 heb ik eerst een nachtje tot 00:00 zitten ploeteren met ChatGPT in de hand om die scriptie eruit te persen. Want, in al mijn hoogmoed dacht ik, dan ben ik er vanaf, dan kan ik me weer met lege handen op die andere 35 projecten storten. Daarom dat er ook de blog ‘Vlavoho, de eindsprint 1/x’ tussendoor is gekomen. Op 1 april om 00:00 heb ik dan de tekst zoals ik die op dat moment had doorgestuurd naar iemand die ik in de gauwigheid tot redacteur had geridderd. Nu, ik ridder wel vaker mensen tot redacteur in mijn projecten. Aan de lopende band, eigenlijk. Soms is dat in de geijkte vorm van werkgever-werknemer of opdrachtgever-freelancer, ik moet zeggen dat deze traditie erg sterk werkt, maar, in het belang van de soevereiniteit van de geridderde redacteur, zouden de redacteur en ik ook co-founders kunnen zijn van het boek. Of bedrijf. Of film. Dit is ten diepste de werkwijze waar ik het beste in werk, hier is de kladversie, doe er wat leuks mee. “KUN JE DAAR DAN VAN LEVEN”, fuck off.

Dus op 1 april was ik er klaar mee, maar ook weer niet, want ik had ook quotjes of citaten verzameld voor Project Vlinders Vangen, en die had ik ingefietst in Project ABC. Maar dat is spannend! Dus die 500 mensen die de mail krijgen daarvan zijn er 5 naar erwt.org gedruppelt om Vlinders vangen te lezen. Maar ik had dus tijdens en het invoeren van de boeken allemaal citaten uit die boeken gehaald en dat is wel een goeie basis voor die pseudomasterscriptie. Dus nu heb ik een bak met citaten en een bak met eigen tekst. En dan nog een hoofdstukindeling voor de structuur.

Ogh ik bedenk me net wat, stel dat ik die pseudomasterscriptie gewoon opstuur naar willekeurige e-mailadressen van professors, gna gna, dat zou lachen zijn. Kijken wat er gebeurt. LEES MIJ GODVERDOMME. ZIE EN STERF.

Het onderzoek is nog niet voorbij. Genoeg schema, terug naar het thema. Het is nu 10:09, geef ik mezelf nog wat tijd? Ja, ik ben een vroege vogel tegenwoordig. Zoveel projecten, allemaal aan het balanceren op stokjes als bordjes. Straks moet ik de winkel opendoen en ik heb ZO’N stapel met boeken die ik ga invoeren, maar voordat ik dat doe… mmmmmh voordat ik dat doe nog even lekker lezen, lekker zinnetjes onderstrepen en die citaten opschrijven in mijn citatenbestandje… mmmmmmmmh lekker, een kok die proeft van zijn eigen soep. LEES JE ZELF OOK VEEL? KUN JE ER AL VAN LEVEN? Mmmmmh ja, ja, ik lees ook zelf wel eens wat.

Wat las ik nou laatst??? Terug naar het thema: ik dacht eerst dat ik Freud niet meer ging vinden, wat de fuck was ik toen aan het denken, twee weken geleden. Unbelievable. Ik was zo dom toen ik Vlinders vangen 15 schreef… inmiddels heb ik SUPERVEEL quotes gevonden waar bewezen wordt dat Freud wel degelijk alles te maken heeft de culturele danwel seksuele revolutie van de jaren 60. En dan niet van het internet maar van boeken van papier.

Het gaat dus toch over seks uiteindelijk. En niet zomaar seks, nee nee, KINDERSEKSUALITEIT. Mag je dat voluit schrijven? Ik durf het bijna niet, maar het staat er toch. “ho ho erwt je gaat veel te snel”, ja weet ik. Maar dit is bak-met-letters, weet je nog? In de pseudomasterscriptie wordt het netjes omkadert, maar hier kan ik het lekker van me afschrijven.

Dit project, even voor het kader, gaat over Links met een hoofdletter L. En dan niet over extreemlinks in de vorm van nertsenbevrijders of de kogel van Pim die van Links kwam, dat zijn extremen, de buitenranden. Daarvan kan centrum-Links zeggen “ho ho, dat staat verre van ons”. Ik wil de diepte in, in mijn duikbootje die marianentrog in. Dieptepsychologie, dat is een woord dat we tegenwoordig niet meer gebruiken maar “toen” wel. Wat is “Toen”? Eind 60, begin 70. De bezettingsjaren. Als we hetzelfde schema gebruiken als voor 40-45, dan is 67-72 de bezetting. Het schema van de vooruitgang, waarin we van A linksonder naar B rechtsboven gaan, die mag je alvast in de prullenmand deponeren. Het toestoppen van de de excessen van ‘68, onder andere wat betreft KINDERSEKSUALITEIT, is deel van onze tijdsgeest. Is de revolutie van ‘68 geslaagd of niet? Ik dacht altijd van wel, mars door instituten enzo, maar als ik lees wat er toen allemaal gedrukt werd dan zijn we nu wel heel diep terug in onze preutse schulp gekropen.

Het rode boekje voor scholieren. Ik had er nooit van gehoord. Wat vond ik mijn antiquariaat, het groene boekje voor scholieren, een antwoord op dit boek. Wat blijkt het te zijn? Een boek dat antiquarisch niet te verkrijgen is en dat is opvallend, want het is met honderdenduizenden tegelijk gedrukt. Ik ben nog niet klaar met mijn onderzoek, maar, kortgezegd, het is een verwijzing naar het rode boekje van Mao, voor scholieren, met onder andere lessen over zelfbevrediging en kinderseksualiteit. Het boekje is geconfisqueerd en gecensureerd in België, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Italië en Zwitserland. Maar in Nederland, aha, ja, in Nederland is de oplage tot ongekende werkelijk ongekende proporties geraakt. Als men het heeft over Nederland als vrijhaven en godsdienstvrijheid alswel andere progressieve waarden hoog in het vaandel hijst, dan wordt de Gouden Eeuw en Spinoza erbij gepakt, lekker ver weg, maar “het rode boekje voor scholieren”, lijkt mij een stuk relevanter gegeven in dezen. Zo relevant, zo recent, zo verzwegen? Hoe groot is de invloed van dit verboden boekje, geschreven voor kinderen en tegen de volwassenen? De Culturele Revolutie in China, waar kinderen, scholieren en studenten, werden opgehitst om volwassenen aan te vallen, hoe ver was Europa van dat lot verwijderd? De Rode Garde, dat had misschien niet zo veel met politiek te maken en veel met leeftijd, want de kinderen, die kun je nog volstoppen met revolutionaire ideëen. Als dictator zijnde en je ziet dat al je vijanden dertig of veertig zijn maar je land zit vol met kinderen want de pyramide staat nog niet op zijn kop, wat doe je dan? Zeg je tegen die kinderen, weet je wat, pak je lasso maar en bevrijd jezelf van die stomme leraren!

Nu, vanuit onze tijdsgeest, waarin de combinatie ‘seks’ en ‘kinderen’ het grootst denkbare taboe is, is het uitpluizen van hoe ver men daarin ging in de bezettingsjaren natuurlijk de eerste prioriteit. Volgens een ander boek dat ik vast had vrij ver, want “onaneren (mastuberen) voor kleine kinderen” en “het afschaffen van het incesttaboe” zouden punt één en twee zijn van de Kritische denkers, waaronder ook Marcuse.

Slag om de arm: dit is dan wel weer geschreven door een Nuchtere psycho-analyticus. De strijd was tussen de Kritische en de Nuchtere, lees dan: leraren, psycho-analytici… Dus, iedereen is psycho-analytisch in de bezettingsjaren, dat staat vast. God is dood, Freud niet, maar dan zijn er Freudianen die een stap te ver gaan. Die zeggen, “Kinderen, u heeft slechts uw seksuele ketenen te verliezen” en die ook zeggen dat volwassenen de kinderen daarbij een handje mogen helpen. Dat is as brisant as it gets. Want, even terug naar de jaren ‘20 van de 21^e eeuw; wij vinden kinderseksualiteit waar volwassenen bij betrokken zijn de grootst denkbare zonde. Dus als dit door de Kritische denkers van de ‘68 wordt aangemoedigd, dan is er een sterke discrepantie.

Sterker nog, we leren nu dat het juist de conservatieve geestelijken zijn die “hun handjes niet thuis konden houden”. Nu, ik ga hier niets ontkennen nog iets insinueren. Het enige waar ik u op wil wijzen, lieve lezer, is dat vanuit de Kritische Dieplinkse lectuur die ik in mijn klauwen heb, dat de priesters de kinderen niet hebben “misbruikt”, maar juist “bevrijd”! Want de Revolutie, die begint in je onderbroek! Dus het thema is kinderseksualiteit, dat staat vast, valt niets aan te ontkennen. Waar het om draait, in de psycho-analysis, in de sociologie, in de academie, in het onderzoek, in de psychologie, de tijdsgeest en het algemene welbevinden, waar het om draait lieve lezers, dat is helemaal niet dat thema, dat is het SCHEMA. En vanuit dat schema van de jaren ‘60 en ‘70, vanuit die tijdsgeest bezien, is het juist goed dat kinderen zo vroeg mogelijk hun seksualiteit ontdekken! Of dat nu met zichzelf is, met elkaar, of met een volwassene, maakt het uit! Dat, is het schema.

Verbeelding aan de macht, kinderen aan de macht, de revolutie begint op de basisschool. De Rode Garde, dat waren toen allemaal kinderen, maar nu is dat De Verloren Generatie in China. Maar hoe zit het met de Verloren Generatie, de voormalige Rode Garde van Europa? Hoe is het eigenlijk, om ‘Fout’ te zijn geweest in de bezettingsjaren rond ‘68? Of ga ik nu te snel?

Exponent van een tijdgeest: het rode boekje voor scholieren