Etienne Vermeersch

etienne vermeesch

 

Vermeersch Boekenbeurs

Advertenties

Christian Music by Genre

(This is a list with Christian music groups and artiststs by genre, links are YouTube video’s)

Regular Rock

Third Day, Casting Crowns, The Afters, Delirious?, Newsboys, Rebecca St. James, Jeremy Camp, Kutless

White Metal

Skillet, Thousend Foot Crush, HB, Red,The Spirit That Guides Us, Stryper, P.O.D., Demon Hunter, The Devil Wears Prada, Narnia, Project 86, Slechtvalk, Underoath

Punk

Family Force Five, Hawk Nelson, Stellar Kart, Relient K, All Star United, MxPx

Alternative Rock

Jars of Clay, Seabird, Leeland, Switchfoot, The Gentleman, Brown Feather Sparrow

Latin Rock

Salvador

Dance

MIC, Andy Hunter, World Wide Message Tribe, LZ7

Hip Hop

Toby Mac, Cross Movement, Grits, John Reuben, kj-52, DJ Maj, Lecrea, The Amabassador, Trip Lee, 4th Avenue Jones

Famous Choirs

Hillsong, Hillsong United, Oslo Gospel Choir, Opwekking

Praise

Matt Redman, Brandon Heath, Tim Hughes, Phil Wickham

Worship

Jason Upton, Chris Tomlin, Michael Grungor, Michael W. Smith, Kari Jobe

Black Christian Music (Gospel) That Is Also Listened To By White Christians Sometimes

Kirk Franklin, Tye Tribbett, Fred Hammond, Israel & The New Breed

Christian Music That Got Famous In The Secular Music World With At Least One Song

MaryMary, The Fray, Sixpence None The Richer, Lifehouse, Brooke Fraser

Artist That Is Not Sure If It Belongs To Christian Or Secular Market

Mutemath

Artist I Used To Think Was Christian Because Christian DJ’s On Christian Radio Said She Was Singing About Christian Things When She Was Really Just Singing About Love

Natasha Beddingfield

Reggae

Christafari, Matisyahu (actually Jewish)

Celtic Punk

Flatfoot56

Thank you for takin the time to be readin this list on this website. Your probably question as to Why me is makin a list of the Christian Music? So Me used to be not so good in the Secular Music in High School, but, in the same time me was a G in the Christian Music so me is flaunting right now with this noledge. For the people that only believe in christian music I say this: not all the secular music is written by Demons to Worship the Satan. Some of it is just people, havin some fun, playin some guitar. To finnish here is the video of Ali G. makin fun of a creationist.

De Katholieken

Deze blog gaat niet over kerkgangers, want niemand gaat naar de kerk. Deze blog gaat ook niet over mensen die officieel katholiek zijn, want iedereen is gedoopt en iedereen heeft de eerste en de plechtige communie gedaan. Deze blog gaat over de vaandeldragers van het moraal, die hun, nee, hét geloof niet onder stoelen of banken steken maar tegelijkertijd ook juist wel. Het is niet gemakkelijk om te vertellen waar deze blog nu precies over gaat dus laat ik maar gewoon beginnen.

 Nederland is een humanistisch land met een geografisch afgezonderde gereformeerde minderheid. Deze minderheid wordt gedoogd, maar moet wel aan randvoorwaarden voldoen. De SGP, de politieke partij van de gereformeerde minderheid, heeft zich bijvoorbeeld moeten hervormen om vrouwen de mogelijkheid te geven zich verkiesbaar te stellen. Daarnaast zijn vooral homorechten een diepgeworteld onderdeel van de dominante Nederlandse politiek-humanistische identiteit. Van links tot rechts wordt actieve bescherming van de homoseksuele medemens als hét teken van beschaving bij uitstek gezien. Voor Nederlanders zal het dan ook niet gemakkelijk zijn om te vernemen dat een katholieke studentenvereniging de Antwerpse bisschop in een open brief heeft opgeroepen het kerkelijk huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht te verwerpen. Een letterlijker voorbeeld van het gezegde “heiliger dan de paus” is waarschijnlijk moeilijk te vinden.

De reinste barbarij dus, vlak over de grens. Geradicaliseerde jeugd uit onverwachte hoek. Opflakkerend religieus fanatisme ondermijnt de emancipatie. Als er al diplomatieke banden waren tussen Nederland en Vlaanderen dan zijn ze bij dezen allemaal opgeschort. Toch is het misschien een troost om te weten dat dit een voorbeeld is van jeugdige onbezonnenheid en dat de volwassen katholieken een stuk genuanceerder zijn. Zij zijn er zich van bewust dat Europa en ook Vlaanderen seculier zijn en dat het ware geloof niet langer het laatste woord heeft. De vraag waar zij zich mee bezighouden is hoe ‘het sacrale’ de kerk kan worden uitgedragen en een nieuwe plek kan krijgen in deze samenleving.

De katholieken balanceren tussen enerzijds de wetenschap dat de Kerk is vergruisd en verlaten en anderzijds de overtuiging dat de waarden van het geloof niet aan kracht hebben verloren. Slechts een aanvulling is wat de katholieken willen zijn, meer niet. Naast de vrijheid van de liberalen en de gelijkheid van de socialisten hoort ook de broederschap bij de leus van de Franse Revolutie, en daar kunnen de christendemocraten inspringen. Dat de Revolutie uitdrukkelijk tegen de Kerk was gekant is niet belangrijk. De Kerkvaders vormen een aanvulling op het liturgie der Vooruitgang van de Westerse filosofen. Een aanvulling, meer niet.

 Tot slot mag niet onbesproken blijven dat de scheiding tussen Kerk en Staat in België net op een andere manier is opgevat dan elders. België ziet het faciliteren van religieuze instellingen als een overheidstaak, mits dit op basis van gelijkheid gebeurd. Religies die aan de criteria voldoen kunnen op belastinggeld rekenen en mogen hun godsdienst onderwijzen aan de scholieren die hebben aangegeven in deze religie te willen worden onderwezen. Vlaamse humanisten hebben zich dus eerst moeten organiseren voordat ze hun kinderen op school konden behoeden voor sprookjesonderwijs. Maar hoe organiseer je atheïsme zo dat het door de overheid als religie erkent kan worden? Met hetzelfde probleem worstelen de islam en het protestantisme. Alle drie grote levensbeschouwingen, ook in Vlaanderen, maar door hun veelzijdigheid zijn ze moeilijk te organiseren en dus onzichtbaar voor de wet. Het katholicisme, de meest hiërarchisch georganiseerde religie van allemaal, heeft deze problemen niet en de bisschoppen kunnen dus in alle rust negentig procent van het religiebudget opsouperen. Alle religies zijn gelijk, maar sommige zijn gelijker dan andere.

Pape Jan en het Middeleeuwse denken

Het is moeilijk om het middeleeuwse denken serieus te nemen. Fantasiewezens en wonderen zijn alomtegenwoordig en hebben een grote invloed op het denken en handelen van mensen uit die tijd. In de teksten die bewaard zijn gebleven wordt geen onderscheid gemaakt tussen feit en fictie, waardoor het voor historici moeilijk wordt om op een ‘wetenschappelijke’ manier met dit tijdvak om te gaan. Eén van die moeilijk te plaatsen thema’s is het Rijk van Pape Jan. Ergens op het continent ‘Asia’ zou een groot rijk liggen, dat bestuurd zou worden door een zeer machtige priester-koning die vele koningen aan zich zou hebben onderworpen. Niet alleen dat: de toren van Babel, het aards Paradijs en de berg Olympus zouden in zijn rijk liggen, dat bewoond zou worden door centaurs, faunen, cyclopen en Amazones.

Hoe onwaarschijnlijk het voor ons ook is, verhalen van Pape Jan pasten naadloos in denkwereld van de middeleeuwer en speelden zelfs een rol in de kruistochten en in de latere ontdekkingsreizen naar het oosten. Om enigszins te kunnen begrijpen hoe dergelijke fantasieën zo veel invloed konden hebben moeten wij ons verplaatsen in de middeleeuwse gedachtewereld. In deze tekst gaan we, met de Brief van Pape Jan in de hand, stap voor stap proberen om die gedachtewereld te benaderen. Daarnaast gaan we kijken naar één van de ontdekkingsreizigers die de reis naar ‘Pape Jansland’ effectief heeft ondernomen: Joos van Ghistele uit Vlaanderen.

De eerste bron is de Brief van Pape Jan, die in 1165 geschreven is aan de keizer van Constantinopel, Manuel I. De brief lijkt een vertelsoep te zijn met de Bijbel, de Griekse verteltraditie en volks bijgeloof als ingrediënten. Over wie de brief heeft geschreven bestaan veel theorieën, maar vast staat dat de brief bekend was in de twaalfde eeuw en ook bijdroeg aan de bereidwilligheid om kruistochten te ondernemen. De vele mythologische verwijzingen in de brief doen ons vreemd aan. Een tekst vol opzichtige fantasie-elementen kan onmogelijk een serieuze diplomatieke betekenis hebben, zouden wij denken. De eerste denkstap die we moeten zetten is dat een tekst met fantasie-elementen juist wel als een tekst met autoriteit werd gezien.

Wij beschouwen tegenwoordig onze zintuigen als de belangrijkste bron van kennis. Wanneer we iets met eigen ogen hebben gezien dan staat onomstotelijk vast dat het waar is. Voor middeleeuwers golden geschreven teksten als ultieme bron van kennis, met als belangrijkste tekst de Bijbel. Observaties moesten dus altijd in overeenstemming zijn met wat in de Bijbel stond. Hetzelfde gold voor niet-Bijbelse teksten die autoriteit genoten, zoals de teksten van Plato en Aristoteles. Als er conflict ontstond tussen datgene wat werd waargenomen en de waarheid zoals die geschreven stond dan woog het laatste het zwaarst. Er werd op zo’n manier geredeneerd dat de observatie toch in de waarheid zou passen zoals het was overgeleverd. De grote intellectuele uitdaging in de Middeleeuwen was dus niet het maken van modellen waarin observaties passen maar het maken van modellen waarin geschreven teksten en observaties correspondeerden met de Bijbel. Door een veelvoud aan elementen uit teksten met autoriteit te gebruiken in de Brief van Pape Jan gaf de schrijver de tekst autoriteit. De fantasie-elementen versterkten dus de geloofwaardigheid van de tekst, in plaats van dat ze er afbreuk aan deden.

Daarnaast keken middeleeuwers op een andere manier naar tijd en ruimte. Zij zagen dit op een minder willekeurige en een meer monistische manier dan wij doen. Er was bijvoorbeeld een minder sterk onderscheid tussen tijd en ruimte. Het is moeilijk om het middeleeuwse tijdruimte paradigma te vatten, maar om te beginnen kan men zich alvast bedenken dat informatie over een gebeurtenis op tien dagen reizen afstand er tien dagen over deed om de ontvanger van informatie te bereiken. Er was geen lijnverbinding die informatie kon vervoeren los van fysieke verplaatsing. Fysieke verplaatsing (in de ruimte) was dus onlosmakelijk verbonden aan tijd.

Om het tijdruimte principe verder te begrijpen kan het beste gekeken worden naar de mappa mundi, de middeleeuwse wereldkaart. Deze kaart is niet zozeer gebaseerd op observaties van hoe de ruimtelijke wereld eruit ziet als wel op hoe de wereld er in tijd en ruimte uitziet op basis van de Bijbel en oude teksten. De kaart heet ook wel een OT-kaart. Hiermee wordt verwezen naar de vorm van de kaart, namelijk een T in een O. De O is de oceaan die als een ring de wereld omsluit en de T zijn de drie zeeën die de wereld opdelen: de Middellandse Zee, de Zwarte Zee en de Rode Zee. Hierin is Jeruzalem het centrum, op de kruising van de T. Jeruzalem was ook de bron van het goede, terwijl oorden ver van Jeruzalem meer ruimte bieden voor het kwade.

Jeruzalem is niet alleen het centrum van de ruimte, maar ook het ‘centrum van de tijd’. Jeruzalem is zowel de plek waar Christus is gestorven en opgestaan (of: sterft en opstaat), als ook de eeuwige stad en het thuis van Christenen na het eindoordeel, alsook de plek waar het Laatste Oordeel geveld zou worden. Bovendien zou de schedel van Adam er begraven liggen en zou het kruis gemaakt zijn van de boom van kennis van Goed en Kwaad. Kortom, alles kwam samen in Jeruzalem. Als we hier het ruimtetijd denken van de middeleeuwse christenen op los laten dan wordt duidelijk dat zij met de kruistochten het einde zelf dichterbij brachten door zich te verplaatsen naar het centrum.

De tweede bron is een Middelnederlandse bron uit ca. 1500. Het is een beschrijving van een ontdekkingsreis door de edelman Joos van Ghistele, opgeschreven door de verder onbekende Ambrosius Zeebout. Eén van de belangrijkste redenen van Van Ghistele om zijn reis te ondernemen was de zoektocht naar het rijk van Pape Jan en het bezoeken van het graf van St. Thomas, zoals beschreven wordt in het bijgevoegde bronfragment. Het reisverslag is al wat minder fantasierijk dan de brief, maar de overtuiging van het bestaan van het rijk was een belangrijke drijfveer voor het ondernemen van de reis. Drie eeuwen later waren mensen dus nog altijd overtuigd van het bestaan van het Rijk van Pape Jan.

Het Oosten, Asia of India was groter en rijker dan Europa. Wat Europeanen meekregen van het Oosten bevestigde dit beeld. Handel- en reisverslagen uit Perzië, India en China toonden aan dat er in het Oosten meer rijkdom te vinden was dan in het Westen. Bovendien spelen de Bijbelverhalen zich af in het oosten en ligt het oosten dichter bij Jeruzalem. Tegelijkertijd was de hele wereld onderworpen aan Christus. Europa was door Petrus de apostel gekerstend. Zijn overblijfselen zijn begraven in Rome en de Paus regeert als opvolger van Petrus en als plaatsvervanger van Christus op aarde. Alle koningen, hertogen en graven van Europa hebben trouw gezworen aan de Paus. Het Oosten nu was gekerstend door Thomas de apostel en werd geregeerd door Pape Jan, aan wie alle koningen trouw zouden hebben gezworen.

Het rijk van Pape Jan moest dus wel bestaan, omdat anders Christus niet over de wereld zou heersen. In de brief staat vermeld dat niet alle koningen christen waren, maar dat ze wel allemaal trouw waren aan Pape Jan. Zo werd dus verklaard dat niet de hele wereld christelijk was, zoals bleek uit de waarneming, maar dat uiteindelijk de hele wereld wel degelijk aan Christus onderworpen was. Het is dan ook daarom dat ontdekkingsreizigers zoals Joos van Ghistele zo gedreven waren om Pape Jan te ontmoeten.

Er zijn enkele historische christelijke gemeenschappen buiten Europa die als voorbeeld zouden hebben gediend voor de legende van Pape Jan. Vertrekkende vanuit het graf van St. Thomas zou het Rijk van Pape Jan kunnen verwijzen naar de christelijke gemeenschap in India, dat door de apostel Thomas (deels) gekerstend zou zijn. Anderzijds spreekt het reisverslag van Joos van Ghistele van mensen die donkergekleurd zijn door de zon en noemt het expliciet Namibië en Ethiopië. Hier waren en zijn eveneens christelijke gemeenschappen waar het thema van Pape Jan op losgelaten kon worden.


Er zijn ook verschillende theorieën over hoe en waarom bronnen als de Brief van Pape Jan zijn ontstaan. Het gevaar bestaat echter dat historici hieruit proberen de legende te reconstrueren en aannemelijk proberen te maken dat er genoeg aanleiding was voor middeleeuwers om te geloven in het rijk van Pape Jan. Als we de middeleeuwse denkwereld beter willen begrijpen dan loont het echter om de omgekeerde weg te bewandelen. Het zijn niet observaties die het geloof Pape Jan tot stand hebben gebracht. Het rijk van Pape Jan was een noodzakelijk deel van de middeleeuwse wereld, gebaseerd op enerzijds de oude teksten en anderzijds op de politieke werkelijkheid in Europa. Middeleeuwers hoefden dus niet overtuigd te worden dat Pape Jan en zijn rijk bestonden. Europeanen die in een later tijdperk het Oosten bereikten, zoals Joos van Ghistele, moesten er van worden overtuigd dat het rijk van Pape Jan
niet bestond.

Religie en Politiek

Intelligente wezens zoals mensen hebben de neiging om samen te werken. Het is onnodig en onmogelijk om deze samenwerking in één woord te vatten dus zijn er meerdere woorden die gebruikt worden om over deze samenwerking te spreken. ´Religie´ en ´Politiek´ zijn dus geen synoniemen van elkaar maar verwijzen wel naar hetzelfde, namelijk naar samenwerking tussen mensen. Dat religie en politiek naar hetzelfde verwijzen, namelijk naar samenwerking tussen mensen, kunnen wij alleen zien bij systemen die ver buiten onze referentiekaders staan, zoals het geval is bij theocratieën of bij een sterke leiderscultus. Dat uw eigen religieuze systeem ook politiek is en/of dat uw eigen politieke systeem ook religieus is zult u niet in kunnen zien, tenzij u hiertoe wordt uitgedaagd door bijvoorbeeld een anonieme blogger.