Doe het, Davutoglu!

davutoglu

Doe het, Davutoglu! Pak Aleppo! Rijd met tanks de Islamitische Staat binnen, langs de Eufraat, drijf ze de grens met Irak over. Verover Raqqa en Dair al Zayd. Laat de internationale gemeenschap de afgehakte hoofden van IS-kopstukken zien en beloon degenen die meewerken stiekem met geld en functies. Blokkeer de Bosporus voor ieder schip met Russisch sprekende bemanning en sluit de havens van Latakia en Tartous af. Vijf Syrische provincies liggen voor het oprapen, wacht nog even met de rest tot de goede bedoelingen van Turkije op sociale media de boventoon voeren. Drijf de vluchtelingen van Izmir en Gaziantep in busjes en zet ze terug in Turks-Syrië. Houd er nog wat achter de hand voor als de EU moeilijk gaat doen, heeft Stalin ook gedaan, werkt prima. Maak ondertussen stilletjes Diyarbakir met de grond gelijk om de Koerden de mond te snoeren en praat er gewoon niet meer over. Praat liever over het monster van IS dat door Turkije is gedood, zodat niemand zal twijfelen aan de Turkse superioriteit. Rusland kan beter zijn mond houden. Doen ze dat niet dan staan de Emirs in het zuiden klaar om bij te springen, heb ik begrepen. Als de olie- en gas routes volledig in Turkse handen zijn kan je weer aan Europa vragen waarom Oekraïne nou zo belangrijk was. Investeer ondertussen ruimschoots in de Turkse gemeenschap van Europa en laat ze het democratische pad bewandelen om de Turkse zaak tot diep in de Europese parlementen te behartigen. We weten dat je het kan. Broer Erdogan zal helpen en de vader van alle Turken zal trots zijn.

Advertenties

Het eerste slachtoffer is gevallen

prop6

Het eerste slachtoffer van een oorlog is de waarheid. Het is een tegelwijsheid die mij nooit veel heeft gedaan. Net als een volk dat voor tirannen zwicht verliest meer dan lijf en goed dan dooft het licht. Het zal wel waar zijn, ik kon er niks mee. Allemaal goedbedoelde waarschuwingen die moeten voorkomen dat er ooit nog minderheden vergast gaan worden. Maar nu er wieder da ist beginnen deze volkswijsheden vorm te krijgen. Maar wie ist er, en waar ist er precies?

Of is het een sie dit keer? En zo ja, is het dan Merkel of Le Pen? Of is het gewoon Poetin, die de Krim al zonder slag of stoot heeft geanschlusst en total warfare hip en happenning maakt. Erdoğan heeft de snor al en hij zuivert zijn land met overdonderend succes van vrije pers en internet, terwijl hij ondertussen de Endlösung der Kurdenfrage aan het bedenken is. Over het oppoetsen van minderheden kan Netanyahu dan weer meepraten: hij heeft de Palestijnse kwestie al zo goed als opgelost en met de continue dreiging van al dan niet nucleaire vernietiging houdt hij zijn Jugend keurig binnen de muren van de kazerne. Of moeten we het dichter bij huis zoeken en komt het nazisme tegenwoordig in de vorm van de totalitaire Islam; zijn alle moslims NSB’ers die hun bomvest doen springen als Her Kalief de tijd juist acht? Misschien is de Islamitische Staat ook maar een pop in handen van de golfstaten, die behalve de Islam ook het voetbal beheersen, en met vrijmakende arbeid voetbalvelden bouwen met de botten van Ausweislosen. Dan hebben we het nog niet gehad over de kleinere Adolfjes, die in eigen land rassenleer en Kristallnacht prediken, terwijl Socialisme, Europa en Islam op eenzelfde wonderbaarlijke manier aaneen worden gevlochten als Communisme, Kapitaal en Jodendom in de jaren ’30.

Dus waar is ze, de waarheid? Onthullingen over oliedeals en vliegtuigrampen doen haar als een flipperkastballetje alle kanten op ketsen. De flipperkast is Facebook en onze hoofden zijn de inzet. Propagandamachines van alle betrokken partijen werken op volle toeren, onafhankelijke journalistiek lijkt nooit te hebben bestaan. Het eerste slachtoffer van de oorlog is gevallen en zonder begrafenis diep onder de grond weggestopt. Het licht is gedoofd, de film gaat verder in zwart-wit.

Alle mannen met machinegeweren zijn laffe honden

375812069

Antwerpen staat onder hoogspanning. Demonstraties vóór en tegen Pegida zijn aan de orde van de dag, militairen patrouilleren in de Joodse wijk en een klap onder een politiecamera in de Turkse wijk brengt binnen een paar tellen vijf wagens en twee busjes ter plaatse. Het is wachten tot de bom barst in de enige stad naast Jeruzalem waar herkenbare Joden en moslims buren zijn. Mijn verstand zegt dat dit de ergst denkbare nachtmerrie is, mijn gevoel zegt iets anders.

In mijn fantasie zie ik de binnenstad van Antwerpen veranderen in één van de multiplayer levels van Call of Duty. Een kruising tussen Carentan, Stalingrad en Aleppo. Iedere kerktoren is een potentieel sluipschuttersnest, de leien zijn een met lijken bezaaid niemandsland. Het kan mij niet schelen wie de goeierikken zijn en wie de slechterikken, de enige die tellen zijn de persoon links en de persoon rechts van mij; mijn bloedbroeders. Ik weet dat ik niet de enige ben met dit gevoel om de doodeenvoudige reden dat er geen oorlogen zouden bestaan als dat zo was.

Alle oorlogen uit de geschiedenis zijn niets meer en niets minder dan grote groepen jongemannen die het laagje beschaving bij elkaar hebben weggekrabd en door de één of de andere leidersfiguur zijn overtuigd van het feit dat er zoiets bestaat als een eervolle dood. Of je het machinegeweer nu in je hand hebt om een Islamitisch Kalifaat te stichten, om een onafhankelijk Koerdistan te verwezenlijken of om een Joodse basisschool te bewaken, in alle gevallen heb je toegegeven aan die oerdriften die we allemaal hebben. Maak je moeder maar wijs dat je met je wapen de democratische rechtsorde verdedigt of de wil van Allah uitvoert, mij hou je niet voor de gek. Alle mannen met machinegeweren zijn laffe honden.