Het Vlaamse Wrok

images.duckduckgo.comVoetbalwedstrijden van de Rode Duivels en het federale lijsttrekkersdebat zijn de enige twee gelegenheden waarbij de Vlamingen en de Walen elkaar in de ogen kijken. Bij de voetbalwedstrijden is dat met ongemakkelijke liefde, bij het lijsttrekkersdebat is dat met diepgewortelde haat. De Waals-socialistische Paul Magnette en de Vlaams-nationalistische Bart de Wever ontmoeten elkaar in een omgeving die sterk doet denken aan de Joint Security Area op de grens tussen Noord- en Zuid-Korea. Daar vindt een 72 minuten durende opbouw plaats naar die ene vraag die door Magnette aan De Wever wordt voorgelegd. “Voulez-vous, monsieur De Wever, oui ou non, La fin de la Belgique?”. Paul kent het antwoord al.

Generaties Vlamingen hebben gebeden voor dit moment. De krokodillentranen van de Franstalige profiteur smaken zoet, als de pies van nen engelke. In heel Europa zijn taalgemeenschappen het slachtoffer geworden van natievorming, maar nergens zo schrijnend als in België. De Vlaming werd gekoloniseerd in eigen land. Frans moest er worden geschreven en gesproken wou de Vlaming zijn lot als keuterboer overstijgen. Nederlandstalige Belgen tekenden contracten die ze niet konden lezen en werden berecht door rechters en advocaten die ze niet konden verstaan. Er was een glazen plafond in het leger, in de ambtenarij, in de politiek, in het recht, in de journalistiek, in de wetenschap, in het onderwijs: kortom, overal waar taal een rol speelt.

En toen kwam Adolf Hitler. Hij zag Vlamingen niet als tweederangs Belgen maar als tweederangs Duitsers. In een door Duitsland geregeerd continentaal Europa was dat promotie. De Vlamingen mochten het Derde Rijk dienen door te strijden tegen de Russen en zouden dan altijd voorrang krijgen op de Walen.

Maar ook aan het Derde Rijk kwam een eind en Hitler bleek de duivel zelf te zijn geweest. De Vlaamse collaborateur moest zich schamen, het Vlaamse wrok groeide verder. De taalkwestie borrelde op een lager vuur, maar boekte zichtbare resultaten vanaf de jaren ’60. Er kwam een Nederlandstalige grondwet en er werd een horizontale lijn getrokken door het Belgische land: de taalgrens.

De Vlaamse beweging zou vanaf de Tweede Wereldoorlog voortdurend heen en weer slingeren tussen etnocentrisch radicalisme en gematigd corporatisme. Waar de tweede categorie druk bezig is zich van het naziverleden los te maken haalt de eerste categorie er inspiratie uit. De Vlaming strijdt niet alleen tegen de Franse taal, maar tegen alle niet-Germaanse invloeden die heden ten dage welig tieren. Bij de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) zijn referenties naar het Derde Rijk nooit ver weg. Een vriend van mij met dreadlocks en een open geest is eens op uitnodiging binnengestapt in het dichtgetimmerde en met graffiti bekladde café ‘De Leeuw van Vlaanderen’. De liedjes die werden gezongen waren dubieus op zijn zachts, stoere verhalen over vechtpartijen met negers en Turken deden de ronde. Toen na de nodige Duitse liedjes op gepaste wijze de Führer werd geëerd weigerde de introducee zijn rechterarm uit te strekken. Hij werd buitengesmeten, de NSV’er die hem had geïntroduceerd was vanaf dat moment niet meer welkom bij clubactiviteiten. Het bloed moet zuiver blijven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s