Schaatskoorts

schaatsen
Ben er klaar voor

Deze week had ik het stevig te pakken: schaatskoorts. Net als alle Nederlanders begint het bij mij te kriebelen als het kwik een paar dagen onder de nul blijft: ik check dan alle websites met weersvoorspellingen en hoop keihard dat het nog héél even aanhoudt, zodat ik eindelijk weer eens in de volle natuur kan schaatsen. Het is niet elk jaar raak, maar volgens de prognoses zouden we dit jaar de jackpot krijgen. Vorst zonder neerslag.

En ja hoor, het was zover: het ijs was dik genoeg en overal op het internet waren er fotoreportages van gelukkige schaatsers en nieuwsberichten van mensen die helaas zijn overleden omdat ze door het ijs zijn gezakt. Bij mij steeg de koorts tot op recordhoogte want ik moest en ik zou gaan schaatsen. Nu is er één probleem: ik woon niet in Nederland.

Het probleem is niet zo erg als je zou denken. Ik woon in België, dus hier is het ongeveer even koud. Het probleem is dat er niet overal stilstaand water ligt dat bevroren is en waar je overheen kunt schaatsen. Vroeger, toen ik nog in Nederland woonde, zette ik drie stappen en kon het ijs op. Nu moest ik er echt werk van maken.

Dus ik overtuigde mijn Belgische vriendin om de auto te pakken en eropuit te gaan, gelukkig wist zij nog een plekje waar ik zeker kon schaatsen. Het werd het enige stukje loslopende natuur van Vlaanderen: de Kalmthoutse heide. Na even zoeken vonden we een plas water waar ik mijn koorts kon bezweren. Ik bond mijn ijzers onder en vertrok.

Het ijs was minder dik dan ik had verwacht. Het zat vol scheuren en midden in het water was een enorm wak. En nog één, die ik bijna over het hoofd had gezien! Ik bleef achter de andere schaatsers en ging op ontdekkingstocht. Een paar plasjes verder lag een groot meer, wauw! Zwijgend zetten ik en mijn schaatsmaten de ene streep na de andere. Meter voor meter ‘ontgonnen’ we het meer, want in dit deel waren we duidelijk de eersten. Het was vroeg op de ochtend en de wind schuurde mijn gezicht open. Had ik de wind mee dan kon ik zeilen zonder me te bewegen: bij tegenwind kwam ik bijna niet vooruit. En dan die natuur! Prachtig.

Mijn vriendin zal wel gedacht hebben: rare Hollanders. Wie gaat er nu tientallen kilometers rijden om met gevaar voor eigen leven in de vriezende wind over een plas te glijden. Nederlanders dus. Nederbelgen in dit geval, die net als ik de koorts te pakken kregen en naar dit schaatsreservaat zijn afgereisd om toe te geven aan hun oerinstincten. Koffie in een thermoskan mee, en dan klagen dat het zo warm is dat die wakken niet dichtvriezen. “Koekje erbij?” Ik hoorde het ze zeggen. Meestal kan ik het niet aanhoren, maar vandaag moest ik kleur bekennen. De schaatskoorts heeft me verraden.

Advertenties

4 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s