Wie zijn de monsters en wie zijn de maagden? De erotische denkwereld van mannen voert niet zo ver. Zoals algemeen bekend is heeft een man niet veel nodig om opgewonden te raken en klaar te komen, dus de zoektocht die vrouwen maken naar het erotische spiegelpaleis van de man is nutteloos. Een foto van een vrouw in badkleding is al voldoende, het mag ook een tekening zijn, een strakke broek, een blote enkel.

In mijn geval, en ik denk dat ik voor veel mannen spreek, gaat de meeste perverse denktijd niet naar details van de daad, maar naar het rangschikken van vrouwen op basis van hun uiterlijk, en dan met name het gezicht. In feite is de duistere denkwereld van de man niets meer en niets minder dan ouderwetse fysiognomie, oftewel de leer van gezichten lezen. Dit is volgens Wikipedia (uiteraard) een pseudowetenschap. De man wordt ook geacht zijn ranglijsten ten alle tijden voor zichzelf te houden. In 2024 kwam naar buiten dat Utrechtse studenten een lijst bijhielden met vrouwelijke studenten, volgens de NOS werden ‘De jonge vrouwen hierbij beoordeeld op hun uiterlijk’, het uitlekken van deze lijst resulteerde in 15 aangiftes, schorsingen, twee aanhoudingen en verdenking van belediging, smaad en/of laster. De vraag of deze twintigjarige simps überhaupt seksueel actief waren, of dat ze überhaupt iets te kiezen hebben als het op vrije seks aangaat die wordt niet gesteld. Zouden het geen incels zijn geweest die fantaseerden over seks? “Waarom schrijven mannen nooit over hun seksuele fantasie?”

Hierom. De mannelijke heteroseksuele fantasie, dat zijn namen en gezichten. Geen geknoei met kaarsvet, lederen kettingen, anusballetjes. Dat is allemaal veilig, het mag verkocht en gepromoot worden. We worden er mee doodgegooid. Boeken met vrouwelijke seksuele fantasieën is een ander woord voor bestsellers. “Waar worden vrouwen nu écht opgewonden van”, zomaar een themagesprek in een chique debatcentrum. Het antwoord van mannen is kort en krachtig: “van jou“. Oeps… Alarm, alarm, rode lichten, security, brandweer, gevangenis. Vrouwen kunnen zich niet voorstellen dat toegang tot seks op zichzelf een fantasie kan zijn, omdat het voor hen geen fantasie is maar werkelijkheid. Een vrouw kán al seks hebben met werkelijk iedereen behalve met Tjeerd. En zelfs bij Tjeerd is het een kwestie van de juiste timing. De meeste mannen zijn zoals die twintigjarige Utrechtse studenten, onvrijwillig celibatair met alleen de fantasie van seks met leeftijdsgenoten als schrale troost.

Daan Borrel, een vrouw die schrijft over seks, seksuoloog zoals er zoveel vrouwelijke seksuologen zijn, die stelde de vraag eens hardop in een stuk op De Correspondent. “Waarom zijn het altijd vrouwen die over seks schrijven?”, ik was getriggerd, de vraag wordt hardop gesteld! Maar een oprechte vraag was het niet. De tussentitel voert alweer naar veilig en bekend terrein met de tussenvraag “hebben homo’s betere seks dan hetero’s?”. Ja natuurlijk, weet je dat nu nog niet? Bijna is ze de hoofdvraag glad vergeten te beantwoorden maar vlak voordat het stuk onbeantwoord eindigt vangt ze hem toch weer op “ik heb toch nog eens navraag gedaan bij een paar mensen waarom er meer vrouwen over seks praten en schrijven”, oké… Het antwoord? “Onzekerheid”. Oke…

Wie zijn de monsters en wie zijn de maagden? Die studenten waren misschien wel de maagden. Ik was als student ook zo goed als maagd, geen vrouw wou met me naar bed. Of als ze wou dan alleen als de gulp gesloten bleef, broekjes aanhouden. De enige man die over seks kan spreken uit eigen ervaring, dus niet in de vorm van kinderachtige bangalijstjes, dat is Tjeerd. Ik heb zelf wel eens een Tjeerd ontmoet in mijn leven moet ik zeggen. Een vluchteling uit het Midden Oosten. Gespierd, goedlachs, rijk, knap. Zijn smartphone leek een beetje op hoe de gemiddelde smartphone van een vrouw eruit moet zien, alleen dan waren de dickpicks vervangen door filmpjes van tieten van vrouwen die zijn pik wilden zuigen. Met of zonder hoofddoek, Hollandse, Belgische, allemaal mochten ze langskomen, of hij zocht ze op. Aan seks geen gebrek had deze man, zijn zaad verspreiden was een voltijdse job. Ik had ondertussen alleen maar onbeantwoorde chats op mijn Tinder-account.

En dat terwijl ik de lelijkste niet ben. Sterker nog, ik kreeg vaak te horen dat ik zo knap was, vooral door oudere homoseksuele mannen. In de gaybars werd ik als een prinses bediend, wat maakt dat ik bitches die denken dat alle mannen niet doorhebben van welke privileges zij ongestraft gebruik maken moeiteloos op hun plaats kan zetten. Schandalig, hoe ik al dan niet beroemde homo’s voor mijn drankjes liet betalen. Het enige probleem was dat ik niet met ze naar huis ging want ik viel op vrouwen, dat ze me niet hadden willen geloven toen ik het op voorhand had gezegd was hun eigen probleem. De vrouwtjes daarentegen die lieten me op gelezen staan. Omdat ik dacht dat ik een 10/10 was (dit werd mij voortdurend verteld door iedereen) begreep ik niet waarom het altijd mis ging in de liefde. Jarenlang was dit het grote mysterie in mijn leven, totdat ik recent de Incel Wiki leerde kennen.

Een Cutecel, dat is wat ik was. Onvrijwillig celibatair maar niet omdat je lelijk bent maar omdat je schattig bent. Alle keren dat ik dacht dat ik een compliment kreeg als meisjes zeiden dat ik schattig was werd ik eigenlijk op mijn plaats gezet. Volgens de Incelogie was ik een Pretty Boy, een 8 op 10 op de Decile Scale die aantrekkelijkheid berekent. Acht op tien is een aardige score denkt u? Fout gedacht. Volgens de Decile Scale worden mannen met een score van 1-5 niet geregistreerd door vrouwen, waardoor het zichtbare spectrum reikt van 6-10. In dat zichtbare gedeelte van de ijsberg van vrijgezelle mannen is een 8 dus gemiddeld. Ik mocht wel eens op sollicitatiegesprek komen. Sommige extreem lelijke vrouwen dachten dat ze me konden krijgen, want een 8 zou net haalbaar moeten zijn. Seks was er soms, bijna uit medelijden. Soms werd ik uitgelachen in bed. Mijn leven zou op dat moment een stuk leuker zijn geweest als ik homo was, al was het maar omdat iedereen inclusief mijn ouders en leerkrachten dacht dat dat het geval was.

Wat een persoonlijke ontboezemingen dacht u? Dat valt mee. Als u zoektermen als ‘Cutecel’ en ‘Pretty Boy’ prompt in een AI-programma dan rolt mijn levensverhaal er zo uit. Voor mij voelt het als het lezen van een horoscoop. Ik ben niet zo uniek. Mannen schrijven heus wel over seks, maar ze doen het anoniem, want alles wat met incels te maken heeft is verboden kennis, taboe, hebben met terrorisme te maken of met het fascisme. Extremisme, discriminatie, haat, disinformatie, enfin, u kent de riedel wel. Ketterij. Erger dan Hitler, bel de politie.

Toen ik in mijn eigen krant een column schreef over seks bezien vanuit het perspectief van een man die van verkrachting werd beschuldigd toen stapten de hoofdredacteur en eindredacteur op, iemand die een poëziestuk had geschreven werd door de hoofdredacteur bevolen om zijn stuk in te trekken, wat hij deed en ook de illustrator had het ineens te druk om nog tegen betaling tekeningen te maken voor de krant. Alleen ik, de uitgever, en de vormgever blijven over. De krant is toch verschenen, de legendarische Triporteur #6. Deze blogreeks is de uitleg. Zoals Maarten Luther op de Rijksdag van Worms kan ik mijn stellingen niet verlaten.

Ich kan nicht anderst.
Hic stehe ich.
Got helff mir.
Amen.