In mijn vriendenkring heb ik één cultuurmarxistische vriend die mijn rode lijntje is naar een alternatief universum waarin ik in de Amsterdamse krabbenmand was gebleven, zoals ik ook nog hier en daar christelijke lijntjes heb lopen die blijven bidden voor mijn wederbekering en paarse lijntjes die mijn verleden als wappie vertegenwoordigen. Het rode lijntje wil eigenlijk maar één ding van mij weten: wat ik vind van Elon Musk.

Ik weet eigenlijk al niet wat ik van de vraag moet vinden. Iets vinden van iemand. Hoe verhoud ik me tot zijn publieke persona? Tot het discours? Wat zijn rol is in mijn leven? Dat laatste is misschien het makkelijkst te beantwoorden. Ik heb een biografie over hem gelezen, zoals ik vele ondernemersbiografieën heb gelezen. Dat is het genre waar ik de laatste jaren het meest in thuis was. Hier en daar lees je iets nuttigs. Ik vond het nuttig om te lezen hoe zelfs zo’n groteske markt als de ruimtevaart op zijn gat kan liggen en dat je daar dan ook gewoon goedkoop kan shoppen zoals in elke andere markt die op zijn dieptepunt zit. In dat boek las ik hoe Musk naar Rusland vloog om daar schroot over te kopen voor zijn SpaceX programma. En zo lees je dan in elke biografie wel iets dat je kunt gebruiken.

Het meest dichtbij kwam Musk toen ik net had ontdekt dat de wereldbevolking exponentieel zou gaan krimpen. Het was toen nog een nieuwe gedachte: er waren nog geen televisiejournalisten of vloggers zoals nu die de ernst van de situatie langzaam beginnen te vatten. Ik voelde me alleen op dit onderwerp. Dankzij Negatieve Rente was ik al langer op het spoor dat er iets heel erg fundamenteels niet klopte en de wiskundelessen die de coronapandemie mij leerde over het reproductiegetal R brachten me tot die implosieve blog over bevolkingskrimp. Ik citeer in die blog alleen de studie van Lutz et al. “The Low-Fertility Trap Hypothesis” als secundaire literatuur. Als ik meer had gevonden dan zou ik het zeker hebben gebruikt maar het was er gewoon nog niet, in 2020.

Niet lang nadat ik de blog had geplaatst hoorde ik voor het eerst Musk spreken over de twee grootste gevaren voor de toekomst: AI en bevolkingskrimp. Het was alsof ik alleen in een Discordserver zat en ineens kwam er een tweede persoon in de chat. “Hallo”. Dus daar kennen we elkaar van. We waren er als één van de eersten bij.

Dus wat ik van hem vind? Blijkbaar is hij heel slim, want hij had net als ik al vroeg door dat de bevolking exponentieel gaat krimpen.

Maar volstaat dat antwoord? Nee natuurlijk niet. Dat exponentiele bevolkingskrimp het meest relevante onderwerp is van onze tijd dat moeten we nog maar zien, jezelf op één lijn zetten met Elon Musk is buitengewoon arrogant en dat jij, peulvruchtje, daar werkelijk zo verschrikkelijk vroeg bij was als je zelf beweert dat zullen we vast kunnen nuanceren. Het klinkt allemaal als een omslachtige tactiek om de olifant in de kamer onbenoemd te laten…

zucht.

De olifant in de kamer. Altijd maar weer die olifant in de kamer. Altijd is het ook dezelfde olifant. Ja, natuurlijk is het doodeng dat iemand de baas is over een socialemediawebsite en dat heel Sillicon Valley nu danst naar de pijpen van Donald J. Trump, maar dat was ook al eng toen het allemaal onschuldige regenbooghippies waren. En wie stond er toen al op straat? Wie schreef toen al boze blogs? En wie had er toen niets te verbergen? I hate to say I told you so, but I told you so ten years ago. Maar het gaat niet om het principe, het gaat om de vibe.

Dat is het probleem met cultuurmarxisten. Je moet helemaal terug naar het zand. Onder de straatstenen ligt de zandbak waar we als kleuters zandkastelen in mogen bouwen. De verbeelding, die moet aan de macht! Een halve eeuw gaan we terug in de tijd, naar de fantastische vernieuwende ideëen van Marcuse en Adorno, die geen hond ooit heeft gelezen want zij hebben de universiteiten hervormd tot analfabete broedplaatsen van verzet. Maar verzet tegen wat?!

We turen naar de horizon, we hebben onze studieboeken omgevouwen tot papieren hoedjes en van de boekenkasten hebben we een barricade gebouwd. Kunstenaars en filosofen welkom! Hier zijn jullie veilig! We hebben verf en we hebben klei. Waar blijven die roze olifanten?

We stellen onze zender af op de piepstem van Esma Linnemann van de Volkskrant, Culturele Bagage. Draai het intellectueel niveau maar lager, alleen zo zijn we inclusief. Heb je geluisterd naar de stoutemannenpodcast met de baas van Facebook? Nou, drie uur is wel erg lang hoor. Zelfs podcasts kunnen te lang zijn voor podcastmakers. We draaien het niveau nog een paar tandjes verder naar beneden.

De vraag van vandaag is dezelfde als de vraag van gisteren en de vraag van eereergisteren, en de vraag van supereergisteren en van aaaaaaaaaaaaalle dagen in het hele universum! Wat vind jij van Elon Musk?

“Nou” zei de slimme meneer “nou ja goed, wat je dus ziet is een hele zorgelijke ontwikkeling, want Elon Musk, zie je, die heeft misschien het klimaatprobleem opgelost, maar nu is hij ook de baas van Twitter en dat is waar alle journalisten hun nieuws vandaan halen!” oooooooh – zo klinkt het achter de barricaden, waar de researchers houten zwaardjes hebben gemaakt pallethout. “Maar dat betekent… dat hij dus eigenlijk feitelijk de baas is van het journaal!” de researchers houden hun adem in “Inderdaad, dat heb je goed gezien”, zegt de slimme meneer “Oooooooh, maar, maar, maar wat nu?!” het is even stil… “Er is maar één ding dat we kunnen doen”

“Kameraden”, de stem van de slimme meneer op de radio verandert van toon, alle researchers achter de barricaden weten dat dit een geheime boodschap is, bedoeld voor hen. “donkere wolken pakken zich samen aan de horizon. Straks komen de gemene mannen van de verraadster Femke Halsema jullie kunstwerk kapotmaken. Verzet je, maar wees vreedzaam. Roep lieve woorden, blijf poëtisch. Elon Musk, Femke Halsema, Donald Trump, het is één pot nat, van hetzelfde laken een pak, weet je wel? Jullie weten precies wat ik wil zeggen. Zing, bid, lach, vecht, werk, huil en bewonder en vergeet het nooit: een volk dat voor tirannen zwicht (zoals Elon Musk) die heeft meer dan lijf en goed te verliezen want dan dooft het licht.

Bewonder, verwonder, laat de verbeelding aan de macht.
Eet een truffel, rook een joint.
Slenter door de Oudemanhuispoort,
teken een piemel op het bord,
zie een grappig zin op de muur gespoten.

Praat met een Arabier, zing mee met een jam
laat je meevoeren door de mannen met zwarte helmen
wordt wakker in een grasveld buiten de stad.

Hoor de vogeltjes tsjirpen
Zie de lucht is blauw en de wolken wit
ruik het gras en weet:
de verbeelding heeft gewonnen vannacht.