Waarom Franse en Russische Verkiezingen een Verkrachting zijn van de Democratie

macron

Het is voor Nederlanders en Belgen een beetje moeilijk om te begrijpen dat iemand zo maar zijn eigen partij kan oprichten en dan zo maar president van Frankrijk kan worden, dus laat ik dat eens rustig uitleggen. Laten we eerst even het verschil bespreken tussen Frankrijk aan de ene kant en Nederland, Duitsland, België, Zwitserland, Denemarken, Spanje, Engeland, Italië, de VS en zo nog wat landen aan de andere kant, behalve Rusland. Rusland en Frankrijk zijn qua politiek systeem goed te vergelijken.

Het verschil is dit: alle landen behalve Frankrijk en Rusland zijn een verzameling van staten die op een bepaald moment hebben besloten om samen verder te gaan als een nieuwe staat. Toen is er een hoofdstad gekozen of gebouwd en een manier van representatie zodat iedereen wat in de pap te brokkelen had en dat is later ‘democratie’ genoemd, met partijen en de hele rataplan. Zo niet Frankrijk en Rusland. Franse en Russische politiek is ééndimensionaal. Er is geen representatie, geen debat, geen compromis. Er is geen ‘links’ en geen ‘rechts’. Er is maar één machtscentrum, één paleis, één troon, één koning, één President de la Republique. Hoe dichter bij de koning, hoe meer macht en rijkdom. Het Franse land is er alleen om de buiken van de koning en zijn naasten te vullen en het is een eer om in dienst van de koning te mogen leven en sterven. De koning is er misschien niet meer en de Keizer ook niet meer, maar het ééndimensionale systeem is er nog altijd en zal er ook altijd zijn.

Verkiezingen in Frankrijk en Rusland zijn geen ‘Feestje van de Democratie’ (zie de video). maar eerder een ‘Verkrachting van de Democratie’. Van Rusland kennen en accepteren we dat omdat de media ons zo opvoeden dat we Rusland wantrouwen en verkiezingen zien als een schijnvertoning. Frankrijk is niet democratischer. Verkiezingen in Frankrijk zijn als een dikke vent die het volk ongewild neukt en slist ‘vind je lekker hè! Jij wou toch democratie? Stem dan! Stem dan! Pauv’ Con!’ En wat krijg je dan? Macron.

Wie is Macron? Allereerst: wat in democratische landen wordt gezien als complottheorie wordt in Frankrijk gezien als basiskennis. Waarom? Nou, omdat het vanuit Frans perspectief nogal kristalhelder is hoe de lijntjes lopen. De vraag is dus eerder, wie zijn de Rothschilds? Maar dat is stof voor een volgende blog.

Lees ook:

 

Advertenties

Paris va bien

amelie-10-screencapture-canal-saint-martin-paris

Deze zomer ben ik vier uur in Parijs geweest. Ik moest overstappen en het was vakantie dus ik heb mijn tijd genomen. Verwend nest dat ik ben had ik alle toeristische attracties al minstens één keer in mijn leven bezocht en kon ik dus doen wat ik wou.

Zoals het hoort heb ik Le Canard Enchaînée gekocht en een Croque Monsieur gegeten in een bistrot aan een boulevard. Ik was op zoek naar sporen van de anarchistische lenteprotesten die een paar maanden geleden dit deel van de stad hadden gedomineerd, maar ik vond ze niet. Het waren de maanden van de toeristen. De brandende barricades hadden plaatsgemaakt voor dansende lichtvlekjes en dwarrelende vlinders langs het water van de Canal de St. Martin bij les Écluses des Récollets. De namen alleen al doen menig toeristenhart smelten. Als ik dan vertel dat het gaat om het sluisje van de foto in een gemoedelijk wijkje aan de oostkant van Parijs, dan worden de markeerstiften er al gewillig bij gepakt. Juli en augustus is het seizoen, kom niet te vroeg. Anders krijg je vlinderbommen in plaats van vlinders, maar dat is stof voor een andere blog.

Ik had ook, zoals dat hoort, gesprekjes met de echte Parijzenaren. Bij mijn eerste gesprekje was ik achterdochtig. Ik zat rustig een shagje te roken toen mijn gesprekspartner kwam opduiken. Hij moest direct een hand krijgen en dat vertrouwde ik eerst niet. Uiteindelijk heeft hij zijn hand gekregen, daarna twee blaadjes en tot slot wat tabak. In ruil daarvoor kreeg ik twee hijsjes van zijn vliegensvlug gedraaide joint. Hij moest weer gaan omdat hij eigenlijk geen pauze had. Het was een handdrukwaardige handel.

 Mijn tweede gesprekje was voor de etalageruit. Dit was al de tweede wapenwinkel die ik in deze wijk had gezien en deze pakte wel erg groots uit. Het hoekpand ligt pal tegenover treinstation Gare de l’Est, je kunt op Google straatzicht zien waar ik stond. Ze verkochten Kalasjnikovs aan wereldwijde standaardprijzen en hadden ook munitie voor het oprapen uitgestald staan. De man met wie ik sprak stond een aankoop te overwegen. Hij zei dat hij zo’n soort voorwerp nodig had in de wijk waar hij woonde. Ik vroeg hem niet welke wijk dat was omdat ik wel wist waar ik het moest zoeken. De banlieu, wordt het door de locals genoemd. De uitgestrekte asfaltjungle waar regelmatig politiewagens in brand worden gestoken. Ik had de eindeloze rijen vervallen flats vanuit het treinraam gezien, toen een Amerikaanse toerist de Sacré-Cœur in de verte aanwees. Ze wist aan haar vriend uit te leggen dat zich daar de kunstenaarswijk Montmartre bevindt.

Rond dezelfde tijd waren er vijftien talentvolle jonge schrijvers in Parijs. In een stadvilla overdachten ze het leven en lieten ze zich leiden door het zonlicht dat door de bladeren van de stadsplatanen schijnt. Zij, en alle andere toeristen die de stad der liefde bezoeken, maken zonder het te weten de titel van dit stuk. Paris va bien. Het is eigenlijk de titel van een hiphopnummer, maar het is ook een ietwat cynische constatering. Een geruststelling. Een verleidelijke leugen.

Lees ook:

Democratie in Frankrijk of hoe het ware verhaal van ‘Nuit Debout’ de kranten niet haalde

Nuit Debout boucliers

Op een obscure website las ik dat in vijftig Franse steden de ‘pleuris is uitgebroken’, dat ‘pleinen worden bezet, banken gesloopt, auto’s in de hens gezet’ en dat ‘de politie traangasbommen nauwelijks meer kan aanslepen’. Ik was sceptisch maar besloot toch het filmpje te kijken dat er bij hoorde. Ik zag beelden van een demonstratie in Parijs. Het ging van rookbommen naar vuurwerk naar traangas naar gasmaskers naar rubberkogels naar een heuse politiebarricade die met een groot ijzeren hek een straat afsloot tot molotov-cocktails die er tegenaan werden gegooid. Dit was nog maar het begin. Ik begon, gebrand door nieuwsgierigheid, verder te zoeken buiten de gebaande mediapaden en ontdekte dat de taferelen uit dit filmpje de dagelijkse realiteit zijn in het centrum van Parijs en in inderdaad een stuk of vijftig andere steden. ‘Nuit debout’ heet het, de strijd tegen de ‘Loi Travail’, een versoepeling van het arbeidsrecht, en hoe die wet er door de Franse regering met artikel ’49-3′ is doorgedrukt. Sinds 31 maart 2016 wordt er dagelijks gestreden in de straten van Parijs en daarbuiten.

Hoe kan dit mij zijn ontgaan? Ik lees dagelijks kranten, volg het nieuws op de voet. Nuit Debout kende ik van naam, maar dan als een vreedzame volksvergadering op een plein in Parijs. Als ik de zoekterm gebruikte stuitte ik inderdaad op Franse jongeren die op de grond zitten en met hun handen wapperen om te stemmen. Geen enkel spoor van demonstraties of geweld. Ik vroeg het aan een vriend die in Parijs woont. Hij liet een foto van de poort van zijn school zien: gebarricadeerd door hekken en ander straatmeubilair. Tweehonderd scholen zijn bezet, gesloten of in de fik gezet. Talloze banken, winkels en kantoren zijn al dan niet meerdere keren achter elkaar vernield. Er zijn 300 agenten gewond geraakt. Het aantal gewonde actievoerders is onbekend, maar waarschijnlijk een veelvoud daarvan. Het aantal deelnemers is onmogelijk te benaderen: de schattingen van de straat en van de staat lopen te ver uiteen.

CiqK8LZWEAAZ2U1.jpg:large

Het partijkantoor van de Parti Socialiste in Rennes op verschillende momenten in maart, april en mei 2016

Ter vergelijking: bij de rellen in Ferguson zijn in totaal 16 gewonden gevallen aan beide kanten. Er is geen enkele oproer in de recente geschiedenis van Nederland of België die de schaal van Nuit Debout ook maar enigszins benadert. Hoe kan het dat de kranten het niet nieuwswaardig vinden dat Parijs letterlijk in brand staat? Alleen standaardberichten over afgelaste vluchten en afgesloten wegen mogen een plaats krijgen in de mainstream media. Stakingen en demonstraties in Frankrijk, dat is geen nieuws.

Als demonstraties in Nederland uit de hand lopen dan voert de politie één of twee charges uit en dan is het wel gedaan. In Frankrijk bombardeert de politie demonstranten direct zonder waarschuwing met traangas. De harde kern draagt gasmaskers en de rest wordt direct geholpen door een gelegenheidshospik die citroensap in de ogen giet. Actievoerders dragen helmen en schilden en gaan met zwaar vuurwerk de politie te lijf. De politie incasseert, avanceert en arresteert als het de kans krijgt, maar heeft zeker niet noodzakelijk de overhand. Als niet de relschoppers maar de politie na maanden strijden af begint te zwakken dan moet de regering kiezen: het leger inzetten of de wet tot versoepeling van het ontslagrecht herzien.

De huidige president van Frankrijk is een socialist, van wie je een dergelijke wet dus niet zou mogen verwachten. Het parlement buiten spel zetten om de wet door te voeren is op zijn zachts gezegd ook niet echt democratisch. Van democratie is in het land waar het is uitgevonden niet veel sprake. Frankrijk is all the way top down georganiseerd, met ‘le President de la Republique’ als top. De confrontatie met het volk, het demos, vindt op straat plaats. Stemrecht is een farce, het enige recht dat de Fransman heeft is het recht op staking, en officieel zelfs dat niet nu de permanente noodtoestand van kracht is maar daar trekt de Fransman zich niets van aan. Als de Franse staat zich te veel macht toe-eigent (zoals nu) dan rest alleen nog de revolutie. Niets minder dan de Vijfde Republiek zelf staat op het spel. Wint de staat? Dan zwijgt het volk noodgedwongen. Wint de straat? Dan moet de president inbinden of opkrassen. Nieuwe republiek, nieuwe piramide; nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Als deze manifestatie, met deze proporties en met deze aanhoudendheid zich in een ander land had voltrokken dan was het wereldnieuws geweest. Maar dit is Frankrijk. Dit is hoe er sinds 1789 politiek wordt bedreven.