“Narcostaat Nederland” uitgelegd aan Nederlanders (deel 1/2)

Als buitenlanders beginnen over het feit dat het toch wel bijzonder is dat je in Nederland marihuana en magic mushrooms kunt kopen alsof het worstenbroodjes zijn dan beginnen Nederlanders meestal te oreren over hoe onvoorstelbaar vrijzinnig, ruimdenkend en modern ze zijn en dat dit nu eenmaal de beste manier is om met drugsproblematiek om te gaan. Nederland is daar toevallig als eerste achter gekomen, beweren de Nederlanders, en daarom kun je legaal wiet kopen. De waarheid is dat Nederland al eeuwenlang de spin in het web is van de wereldwijde drugshandel. Die paar winkeliers die trippies en stickies verkopen aan toeristen en scholieren zijn slechts het topje van de ijsberg.

De reden dat Nederlanders deze waarheid niet direct aan buitenlanders vertellen is niet omdat het een soort geheim is, maar omdat Nederlanders zichzelf voor de gek houden. Ze willen het zelf niet weten. Het is een soort collectieve zelfhypnose die maakt dat Nederlanders blind zijn voor hun eigen rol op het wereldtoneel. Laten we daarom beginnen met een klein lesje Nederlandse geschiedenis.

Zoals wij allemaal weten handelde de VOC in specerijen, die in de eeuw die wij niet langer de Gouden Eeuw mogen noemen om de een of de andere reden zeer kostbaar waren waardoor de VOC het rijkste bedrijf werd in de geschiedenis van de mensheid. Nu komt het. Waarom waren die specerijen dan zo kostbaar, meester? Goeie vraag, het antwoord is: omdat het eten in de Gouden Eeuw zo smakeloos was dat ze specerijen nodig hadden om het lekker te maken. Louter om culinaire redenen dus. In de Gouden Eeuw was iedereen lekker aan het kokkerellen en ze dachten: weet je wat? Hier zou eigenlijk wat nootmuskaat bij moeten! Albert Heijn moest nog geboren worden dus ze sprongen op hun spiegelretourschip om wat nootmuskaat te gaan halen in Indië.

Klinkt dat logisch? Ik vind van niet. Nu, als je weet dat de specerijen die de Nederlanders verhandelden ook een medicinale en/of geestverruimende werking hebben, dan beginnen er allerlei historische vraagstukken op te borrelen zoals: op welke wijze werden die scheepsladingen specerijen dan geconsumeerd? En door wie?

Dan het broertje van de VOC, de WIC. Zij handelden in slaven, dat weten we inmiddels wel, maar ook en vooral in tabak, chocolade, koffie en suiker. Wij associëren die stofjes niet direct met drugs omdat we onszelf er elke dag vol mee stoppen en er dus quasi immuun voor zijn geworden, maar we weten wel dat die stofjes stuk voor stuk een merkbare psychoactieve werking hebben en niet zo veel voedingswaarde. Klinkt als historische drugs dus.

De Nederlandsche Cocaïnefabriek is een naam die weinig aan de verbeelding overlaat. We schrijven 1923, de scheepsladingen uit Java zitten nu vol met cocabladeren waarmee de Amsterdamse fabriek 20 procent van de wereldmarkt in cocaïne heeft veroverd. Daarnaast doen ze morfine, heroïne en efedrine, sinds de in Nederland uitgevonden Opiumwet uiteraard alleen nog maar met een medicinaal etiket.

Met die Opiumwet van 1928 komt er een einde aan het tijdperk van de eervolle handel in genots- en geneesmiddelen. Onze gezonde Hollandse jongens moeten ineens oppassen dat ze niet per ongeluk waren uit de kolonies verschepen die slecht zouden kunnen zijn voor ‘De Volksgezondheid’, want anders krijgen ze mot met de staat. Tenzij…

Het heerlijke heldere Hollandse toverwoord komt eraan. Corruptie, wetteloosheid en immoraliteit worden in Nederland keurig toegedekt met dat ene prachtwoord dat onvertaalbaar is omdat het fenomeen in geen enkel ander land bestaat en in geen enkele andere taal kan worden uitgelegd. Gedogen.

Hartstikke mooi dat de regering de moeite heeft gedaan om een waslijst met dope in het wetboek te schrijven maar de wijkagent veegt er zijn billen mee af. Dat is geen geheim, dat is algemeen bekend. Elke analfabeet ter wereld weet dat je in Amsterdam alle recreatieve drugs kunt kopen die je wilt en in de meeste gevallen voor de neus van een politieagent kunt consumeren.

Maar kun je Nederland dan een ‘Narcostaat’ noemen? Als de shops in Amsterdam het topje van de ijsberg zijn, waar is dan de rest van de ijsberg dan? Om jezelf een echte narcostaat te kunnen noemen is er wel meer nodig dan een paar softdrugs verdelers. Dan denken we aan maffia, omkoping, bendeoorlogen, enzovoorts. Om op die vraag een antwoord te geven moet je binnenkort terugkomen om deel 2 van dit epische verhaal te lezen. Dat kan door de naam van de website te onthouden of, lekker handig, erwt.org te volgen op Twitter of Facebook.

Onze gezonde Hollandse jongens op handelsmissie


Lees ook:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s