Hoe Vrouwen naar Mannen kijken

Nadat we het hebben gehad over Hoe Mannen naar Vrouwen Kijken is het nu tijd om de zaak om te draaien. Eerst moet er iets gezegd worden over hoe vrouwen letterlijk naar mannen kijken, want het lijkt alsof tegenwoordig niet iedereen doorheeft dat er een verschil is in hoe mannen en vrouwen waarnemen. (Lezers die tegen sexisme zijn en liever willen lezen over genderkwesties verwijs ik door naar erwt Gender. Zo biedt erwt.org voor ieder wat wils.)

Bij mannen zijn kijken en zien synoniem: een man ziet niet meer dan waar hij rechtstreeks naar kijkt. Alles buiten zijn focuspunt is vaag en onscherp. Vrouwen zien in principe alles in hun directe blikveld ‘helder’, dus ook mannen. Met andere woorden: een vrouw hoeft niet naar man te kijken om een man te zien. Als een vrouw dus rechtstreeks naar een man kijkt zoekt ze oogcontact en communiceert ze. Dit is een situatie die veel mannen zelden meemaken, want vrouwen zijn behoorlijk selectief in met wie ze communiceren. Deze blog gaat over waarom vrouwen met de ene man wél, en met de andere man níet willen communiceren.

Misschien is het je opgevallen dat ik hierboven over vrouwen schrijf alsof het één homogene groep is die over alles hetzelfde denkt. Dat is natuurlijk volstrekte lariekoek, maar er is één vlak waar alle vrouwen wel degelijk hetzelfde denken, en dat is op het vlak van mannen. Geef me even de tijd om dit punt duidelijk te maken aan de hand van een gedachte-experiment op een tropisch eiland…

er is één vlak waar alle vrouwen wel degelijk hetzelfde denken, en dat is op het vlak van mannen.

Stel nu dat er tien heteroseksuele mannen en evenveel vrouwen op een tropisch eiland zitten en een partner mogen kiezen om mee te seksen en romantische strandwandelingen mee te maken. Stel nu dat de mannen volledig naar eigen inzicht een vrouw kunnen kiezen, zonder dat de vrouwen iets van inbreng hebben. (Wacht nog even met boze reacties, straks worden de rollen omgedraaid.) Wat er zal gebeuren is dit: in de eerste ronde zal de helft van de koppeltjes al gevormd zijn, omdat de helft van de vrouwen blijkbaar maar door één van de tien mannen als meest aantrekkelijk werd gezien. Van de andere vijf vrouwen heeft er één twee aanbidders en één drie. Drie vrouwen hebben dus nul aanbidders (en huilen nu zachtjes).

In de tweede ronde zullen alle koppeltjes gevormd worden. Waarom? Omdat drie van de mannen die ‘verkeerd’ hadden gekozen eieren voor hun geld kiezen en een vrije vrouw bij nader inzien toch ook wel aantrekkelijk vinden en confrontatie uit de weg willen gaan. Na een tijdje zijn deze mannen hun eerste keuze al lang vergeten en is iedereen blij en gelukkig. (Behalve de drie vrouwen die aanvankelijk overbleven, want die zullen nooit vergeten dat ze ooit tweede keus waren.)

Als de tien vrouwen nu volledige keuzevrijheid hebben in met welke man ze willen rollebollen in het zand, dan komt daar een stuk minder wiskunde bij kijken. Er zal namelijk maar één man zijn in de groep, die er met kop en schouders bovenuit steekt en die het object van begeerte is voor de gehele vrouwenpopulatie. Dit noemen we in de sociologie ook wel de Alpha Male en de negen andere mannen doen bij voorbaat al niet meer mee aan dit spelletje. De vrouwen vormen zo vrijwillig een harem voor de alpha male en de mannen vormen onvrijwillig de slavenpopulatie.

Nu is er één joker in het spel, en dat is dat alpha male geen karaktereigenschap is, maar een momentopname. Iedere man kan dus op een moment alpha male worden, al is het maar kort, door iets te doen waarin hij excelleert. Een man die goeie grappen maakt is op dat moment net zo aantrekkelijk als een man die eerder een expeditie leidde of een andere man die later bij het kampvuur spannende verhalen vertelt. Aantrekkelijkheid is voor vrouwen onvoorstelbaar hybride.

Er is maar één uiterlijk kenmerk dat voor vrouwen (álle vrouwen) doorslaggevend is, en dat is lichaamslengte. Mannen die langer zijn dan 1.90 hoeven niet mee te doen aan dat achterlijke ge-alpha male, want zij hebben permanent de onverdeelde aandacht van alle vrouwen. Andersom geldt dat korte mannen op het vlak van liefde en relaties eigenlijk niet mee doen. Lelijke vrouwen zullen altijd mannelijke aandacht kunnen krijgen zolang ze maar bij andere vrouwen uit de buurt blijven; korte mannen zullen nooit vrouwelijke aandacht krijgen (tenzij ze dictator worden van Rusland of Frankrijk). Het is voor de levensvreugde van mannen onder de 1.60 daarom misschien het beste als zij zich chemisch laten castreren, om zo de drang tot voortplanting te temperen. Het is maar een tip, want de manier veranderen waarop vrouwen naar mannen kijken is onbespreekbaar. Dat recht is nu typisch een vrouwenrecht.

Er is nog veel meer te schrijven over dit onderwerp, maar omdat 1 video meer zegt dan 1000 woorden sluit ik deze blog af met twéé video’s, om jullie extra te verwennen:

 

Meer lezen?

Advertenties

Over Kankerverliefdheid

cupid

Verliefdheid heeft zo’n positief imago dat als ik het over de rauwe realiteit wil hebben ik het woord moet neutraliseren door er ‘kanker’ voor te zetten. Sorry voor het taalgebruik, maar anders gaan mensen denken dat deze blog gaat over een romantisch onderwerp, terwijl het eigenlijk gaat over een erge ziekte.

Ikzelf ben vrij vatbaar voor deze ziekte en ik weet dat er meer zijn zoals ik. Er zijn ook mensen die immuun zijn voor kankerverliefdheid. Zij denken dat ze iets missen maar niets is minder waar. Het leven en zéker relaties zijn een stuk makkelijker als je immuun bent voor kankerverliefdheid.

Voor de mensen die het niet kennen: Je rijdt rustig in je autootje en zonder dat je zelf iets doet versnelt ‘ie naar zijn vierde, naar zijn vijfde, naar zijn zesde en ramt dan met 160 km per uur tegen een betonnen muur. Daarna heb je zo ongeveer drie maanden nodig om te revalideren en met een beetje pech begint het circus niet veel later van voor af aan.

Kankerverliefdheid is per definitie kansloos. Dat is het tragische. Meisjes en vrouwen worden alleen verliefd op onbereikbare mannen zoals Lil Kleine of George Clooney of een lokale variant daarop, wat dus al kansloos is. Maar nu wordt het mooi, want stel nu dat zo’n superster de ziekte krijgt voor één van zijn fans dan rijdt hij net zo hard tegen die betonnen muur aan als de eerste de beste randdebiel. Met andere woorden, vrouwen worden onbereikbaar zodra een man voor ze valt. Er is niets zo onaantrekkelijk als een verliefde man, ook al heet hij  George Clooney.

Nu is de volgende vraag natuurlijk: wat zijn de symptomen van deze ziekte? Klassieke antwoorden daarop zijn buikpijn, slapeloosheid en vermindering van eetlust maar dat zijn symptomen in een vrij laat stadium. Dat is net zoiets als zeggen dat de symptomen van kanker zijn dat je een tumor ziet ter grootte van een tennisbal die vitale organen aan het wegdrukken is. Het  ontdekken van vroege symptomen is vrij persoonsafhankelijk.

Ik weet van mezelf uit jarenlange ervaring dat het te laat is als ik het met vrienden over een specifieke vrouw heb. Onbelangrijke vrouwen waar ik bijvoorbeeld alleen maar seks mee heb gehad die verzwijg ik zelfs voor mijn beste vrienden, maar zodra die klote-cupido met zijn kutpijltjes begint te schieten dan beland ik op de praatstoel. De laatste keer dat dit gebeurde besloot ik het over een radicaal andere boeg te gooien.

Ik zal trouwens ‘de betonnen muur’ nog even beschrijven voor de volledigheid. De betonnen muur is het moment dat je, als jongeman, een onschuldige jongedame ongewild meetrekt in je eigen zielenroerselen waarin nota bene zijzelf de hoofdrol speelt, om vervolgens te smeken om genezing, waarop zij gechoqueerd zegt dat het beter is om vrienden te blijven. Behalve emotioneel catastrofaal is dit moment ook buitengewoon gênant, zeker als je al in de twintig bent.

Het was nu voor mij de hoofdzaak om deze betonnen muur te vermijden, koste wat het kost. De truc is om háár de rekening te laten betalen. Dat gaat makkelijker dan je zou denken. In plaats van als vrienden uit elkaar te gaan is het zaak om niet als vrienden uit elkaar te gaan, simpelweg door niet als vrienden uit elkaar te willen gaan. Dat heeft de dame in kwestie behoorlijk boos gemaakt, want zij wilde blijkbaar perse vrienden blijven. Jammer dan. Gaat niet gebeuren. Zeg nog iets beledigends (“hoertje”) en laat in het midden of je het meent of niet en de rapen zijn helemaal gaar. Zij boos, Jij blij. Damn it feels good to be a klootzak. Eindelijk volwassen.

Meer lezen?

 

Waarom de Vlaamse vrouwen geëmancipeerder zijn dan de Nederlandse

maggie

Laten we de progressieve, geëmancipeerde Nederlandse mythe eens even gaan ontkrachten. De meeste landen hebben hun eerste vrouwelijke premier al lang gehad. Groot-Brittannië is zelfs aan nummer twee toe. In Vlaanderen zijn vrouwelijke partijvoorzitters, lijsttrekkers en ministers de normaalste zaak van de wereld. Er zijn quota die bepalen dat de genderverdeling op een kieslijst fifty-fifty moet zijn en gek genoeg werkt het. Nederland heeft één vrouwelijke lijsttrekker en zelfs die wordt niet serieus genomen.

Maar er zijn andere tekenen dat de Vlaamse vrouw een stuk ‘verder’ is dan de Nederlandse. Na een eventueel huwelijk behoudt de Vlaamse vrouw haar familienaam en haar bankrekening, terwijl dit in het conservatieve Nederland helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Financiële onafhankelijkheid wordt door veel Vlaamse vrouwen als een doel op zich gezien, waar hard voor gewerkt moet worden. Kansrijke studies als rechten hebben dan ook meer vrouwelijke dan mannelijke studenten.

Hard werken voor emancipatie leeft niet zo bij Nederlandse vrouwen. De gendergelijkheid moet maar uit de lucht komen vallen. Feminisme is leuk, maar creatieve opleidingen die geen cent opleveren zijn ook leuk. En hard roepen dat mannen niet mogen fluiten, roepen of voelen, dat is ook leuk. Make-up is onderdrukking: de Nederlandse man verdient geen schoonheid. De Nederlandse vrouw begrijpt niet dat emancipatie gaat over geld en macht en ze begrijpt zeker niet dat Vlaamse vrouwen mooi én geëmancipeerd zijn. Als ik als man ook iets mag zeggen denk ik dat ik een mooie vrouw met een goede baan leuker vind dan een lelijke vrouw zonder baan.

Lees ook:

Dit is een blog uit de serie ‘Vlaanderen voor Hollanders’: fb.com/vlavoho

Boze witte #twittermeisjes

anne-ardon-links-en-mede-oprichtster-justine-van-de-beek-foto-elvira-m-th-visser-stellingdames-nl

@AnneArdon en @Justinedus, samen @Stellingdames

De Nederlandse twitter-familie is klein, hondsbrutaal en ongenuanceerd. In 140 tekens moet glashelder worden wat stom is en wat leuk is en meestal is iets stom. Als veel mensen het leuk vinden dat je iets stom vindt dan stijg je in de twitter-pikorde, tot je deel uitmaakt van de twitter-elite die het gesprek van de dag bepaalt. Eenmaal deel van de twitter-elite is de stap naar de gevestigde media bijzonder klein, want de meeste succesvolle twitteraars vullen de kolommen van minimaal één bekend virtueel of gedrukt medium.

Binnen de twitter-elite is er één groep die nog meer het gesprek van de dag dicteert dan de rest van de elite, en dat zijn de boze witte twittermeisjes. Klinkende namen als @EinsteinBarbie, @ashatenbroeke en @rzuaslan behoren tot de absolute top, @MarieHemelrijk, @justinedus, @AnneArdon en @AnkeLaterveer volgen in hun kielzog. Het zijn namen die de wijde populatie weinig zeggen, maar avonturiers die langer dan een zondagmiddag ingelogd zijn geweest zullen ze kennen. Leken zullen opwerpen dat een gemiddelde topsporter minstens tien keer zo veel volgers heeft, maar zij bepalen het gesprek van de dag niet.

Je moet Twitter een beetje zien als een klaslokaal met witte mannen van middelbare leeftijd in de schoolbanken en witte boze twittermeisje die dicterend langs de rijen lopen. “Vandaahaaag.. Gaan wij het hebben.. Over.. Witte.. Mannen“. “Maar juf, juf!” probeert een leerling “Gisteren ging het ook al over…” “ZWIJG!!” roept de juf. Ze loopt naar het bord en tikt met haar liniaal op de enige regel die iedere twitteraar dient te eerbiedigen. “Mansplaining  is verboden.”

Meer lezen?

 

 

De Piratenpartij is een Vrouwenpartij

ancilla2

De Piratenparadox III: De Piratenpartij is een vrouwenpartij

Ancilla van der Leest in Nederland, Sarah van Liefferinge in België, Birgitta Jonsdottir in IJsland, Amelia Andersdotter in Zweden en Julia Reda in Duitsland. Wie kijkt naar de kopstukken van de Europese Piratenpartij kan er niet omheen: het zijn allemaal vrouwen. Buitenstaanders zullen dus met recht zeggen ‘De Piratenpartij is een vrouwenpartij’. Wie de boel van wat dichterbij komt bekijken zal echter tot de tegengestelde conclusie komen. Leden van de Piratenpartijen zijn bijna zonder uitzondering mannelijk. Voor buitenstaanders is de Piratenpartij een vrouwenpartij, voor internen is de Piratenpartij een mannenpartij. Een interessant conflict.

Deze blog is de afsluiter van een miniserie over Piratenparadoxen. We gaan het hebben over paradoxicaliteit en hoe het zich manifesteert in dit specifieke geval, omdat het in dit specifieke geval zo goed te zien is. We gaan ons dus niet bezighouden met vragen als hoe en waarom de mannelijke piraten voor een vrouw kiezen, maar puur het feit dat het gebeurt en dat er zo een tegenstelling ontstaat tussen de buitenkant en de binnenkant. Feitelijk gaat deze blog dus eigenlijk niet eens over de Piratenpartij zelf. De Piratenpartij is slechts een voorbeeld voor een fenomeen dat de moeite waard is om te benoemen en dat hier en nu dus benoemd wordt. Voor mensen die zich associëren met de Piratenpartij is het waarschijnlijk geen prettige blog om te lezen. Het is nooit leuk om geconfronteerd te worden met de eigen paradoxicaliteit. Mensen en organisaties zijn zich ook niet bewust van de eigen paradoxicaliteit, maar aangezien de paradox hier meetbaar is wordt het moeilijk om deze te ontkennen. We kunnen tellen hoeveel leden van de Piratenpartijen zich als man identificeren en hoeveel lijsttrekkers vrouwelijk zijn. De ledenadministratie van de Nederlandse afdeling is vorig jaar gehackt dus het is praktisch mogelijk. Weer zo’n paradox. Buitenstaanders zullen zeggen “een partij vol hackers zal de eigen systemen wel goed beveiligen”, maar juist door de gegeven karakteristieken is het tegenovergestelde ook waar. Een interessant conflict.

Juist omdat de Piratenpartij een mannenpartij is is het een vrouwenpartij. U zult misschien zeggen dat beide uitspraken niet tegelijkertijd waar kunnen zijn maar dat kan dus wel. Het hangt er net vanaf waar we het over hebben als we het over ‘De Piratenpartij’ hebben. Als we het hebben over alle officiële leden dan is de Piratenpartij onmiskenbaar een mannenpartij. In de praktijk wordt er echter zelden het ledenbestand bedoeld wanneer er over een politieke partij gesproken wordt. Eerder gaat het over de fractie, eventueel inclusief de schimmige figuren die daar rond hangen. Leden komen alleen in verkiezingstijd van pas, om flyers uit te delen. De rest van die tijd hebben de leden niets te zeggen en kunnen de vrouwen alles op eigen houtje regelen. Behalve bij de Piratenpartij natuurlijk want daar is sprake van directe democratie enzovoorts enzovoorts.

Misschien dat u na het lezen van deze blog het gevoel heeft dat het een aanval is op de Piratenpartij, maar dat is allerminst waar. Als dat zo zou zijn dan zou de serie wel Pirate Burn heten of zoiets, in plaats van de Piratenparadox. Het is daarom goed om te vermelden dat uw favoriete peulvrucht de Piratenpartij nog altijd een warm hart toedraagt, en dat de paradoxicaliteit ook op zichzelf van toepassing is. Het is niet een buitenstaander die spreekt. Niets liever dan eindeloos discussiëren over de eigen statuten doet de erwt. Zonder de Piratenpartij waren de gebruiksvoorwaarden waarschijnlijk ook nooit zo doortrapt geweest als ze nu zijn. En belangrijker, de erwt zou zonder spoor van twijfel Ancilla en Sarah verkiezen boven de grijze mannelijke muizen die er omheen staan.

  1. De Piratenparadox I: Jos van Rey
  2. De Piratenparadox II: de Statutenstemmers
  3. De Piratenparadox III: De Piratenpartij is een vrouwenpartij (hier bent u nu)

Als de gulp gesloten blijft

close-view-of-persons-stomach-and-lower-body-in-jeans

 

In het boek ´Not That Kind of Girl´ heeft Lena Dunham, de bedenker van Girls, een hoofdstuk gewijd aan een hobby die ze had toen ze net studeerde. Ze ging met mannen naar bed zonder seks te hebben. Nu zal dit voor maagden en homo´s misschien vreemd in de oren klinken, maar Lena Dunham is niet de enige vrouw met deze hobby. Ik gok dat in de helft van de one-night-stands de dame in kwestie op het allerlaatste moment afziet van het schijnbaar onvermijdelijke en het bij kussen en knuffelen laat. Blijven slapen betekent in de heterowereld soms dus inderdaad gewoon blijven slapen.

Blijven slapen is voor mannen niet altijd een prettige ervaring. Als er voor het slapen gaan geen handmatig compromis is gesloten dan blijft de man achter met pijnlijke ballen. Na soms wel uren voorwerk zijn de zaadproducerende organen in een staat van nucleaire hoogvoltage geraakt, en het feit dat de stimulus nietsvermoedend tegen het orgaan ligt te snurken maakt de situatie er niet prettiger op. Er zit dan niets anders op dan eventjes naar de badkamer te vluchten om de kokende melk over te gieten in de dichtsbijzijnste toiletpot of wasbak en daarna opgelucht de lepeltjeshouding terug in te nemen.

Waar deze voorkeur voor een droge nacht precies vandaan komt zal een mysterie blijven. Natuurlijk heeft dat ene moment in de maand ermee te maken, maar die vlieger gaat niet altijd op. Wat de reden precies is maakt eigenlijk ook niet uit, de man heeft zich erbij neer te leggen. Doet hij dat niet en negeert hij het rode sein, dan begaat hij een misdrijf. Een misdrijf waar hij zich zelf niet van bewust is misschien, en een misdrijf waar hij zich misschien ook nooit bewust van zal worden, maar een misdrijf evengoed.

Verkrachters verschuilen zich niet in de bosjes om onschuldige meisjes van hun fiets af te trekken. Verkrachters fietsen hoffelijk met het meisje mee naar huis zodat ze niet alleen gaat, worden vervolgens door het meisje zelf mee naar boven gevraagd en luisteren heel eventjes niet als ze zegt dat de grens is bereikt.

Hoe mannen naar vrouwen kijken

1423543569548

Dat mannen vrouwen op hun uiterlijk beoordelen is algemeen bekend, maar over de manier waarop dat gebeurt doen veel mythes de ronde. Vaak worden die mythes onbewust of uit gemakzucht door mannen in stand gehouden. Vandaag klap ik uit de school en zal ik een poging doen om onze zielenroerselen onder woorden te brengen.

Er moet eerst een duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen het gezicht en de rest van het lichaam. Deze twee spreken namelijk twee heel verschillende aspecten van aantrekkelijkheid aan: seks en schoonheid. Het lichaam is het terrein van de seks, het gezicht is het terrein van de schoonheid.

Voor de seks heeft een man genoeg aan het lichaam. In het ideale geval heeft dat lichaam de maten die jullie beter kennen dan wij, maar de marges daaromheen zijn zeer breed. Zo breed dat het tijdsverpilling is om er te veel mee bezig te zijn. Natuurlijk bestaat de categorie ‘te dik’, maar die begint pas als de heupen en de hals niet meer zichtbaar zijn. Bovendien gaat zwaarlijvigheid vaak gepaard met grote borsten en die wegen natuurlijk mee aan de pluskant van de balans. De categorie ‘te dun’ bestaat ook: alle catwalkmodellen vallen in deze categorie. Seks is een fysieke bezigheid en vereist nu eenmaal een minimum aan massa.

Houd daarbij ook in gedachten dat je helemaal zelf in handen hebt hoeveel van dat lichaam je laat zien. Het gaat om de billen en de borsten, als je sexy wilt zijn is het enige wat je hoeft te doen die een beetje goed uit de verf te laten komen. In dit geval hebben de modeblaadjes wel een beetje gelijk: zwart kleed af. Alles wat zwart is en strak rond de benen zit valt sowieso goed. Serveersters met strakke zwarte shirtjes zijn misschien wel het geilste wat er is. Loop in strakke zwarte kleding tien uur door New York en je krijgt geheid reacties.

Zo universeel en banaal als het ideale lichaam is, zo onmogelijk is het om iets zinnigs te zeggen over schoonheid. Natuurlijk zijn er ‘knappe koppies’, maar die zijn totaal oninteressant. Wat een gezicht interessant maakt zal per man verschillend zijn. Om een voorbeeld te noemen: ik vind flaporen wel interessant. Op een dag kreeg ik te horen dat er vrouwen zijn die flaporen laten rechttrekken om te voldoen aan het schoonheidsideaal. In mijn oren klonk dat als een tuinman die rozenblaadjes wegknipt om de steeltjes beter tot hun recht te laten komen. De meeste mannen praten liever over seks dan over schoonheid, omdat ze dan zeker weten dat ze geen rare dingen zeggen.

Schrijven over seks en schoonheid gaat prima in nuchtere toestand, maar dat is allemaal theorie. In de praktijk valt de aantrekkingskracht van de vrouw alleen maar in cliches te vatten die zo nietszeggend lijken dat ik me er voor schaam om er deze blog mee te eindigen. Want waar het uiteindelijk allemaal om gaat is om die ogen die steen doen smelten en die lach die de zon doet verschijnen.